SŁOWA, KTÓRE WYCIĄGNĘŁY JĄ Z ODDYCHANIA

ETAP 15. FINAŁ – NIGDY NIE WIDZIAŁA JEGO TWARZY

Kilka lat później Jusza zapytał ją:

– Zainab, czy chciałabyś mnie kiedyś zobaczyć?

Uśmiechnęła się.

– Z pewnością.

– To dlaczego nigdy o tym nie rozmawiasz?

– Bo już cię znam.

Usiadł obok mnie.

– Ale nigdy nie widziałeś mojej twarzy.

Zainab położyła głowę na jego ramieniu.

– Znam twój głos z rana.

– I?

— Wiem, jak oddychasz, kiedy się martwisz.

– Więcej?

— Wiem, jak brzmią twoje kroki.

Uśmiechnęła się.

— Wiem, jak trzymasz mnie za rękę, kiedy myślisz, że się boję.

Jusza milczał.

– I wiem, że nigdy nie pozwolisz mi upaść.

Wziął ją za rękę.

— A co jeśli pewnego dnia medycyna będzie w stanie przywrócić ci wzrok?

Zainab się nad tym zastanowiła.

– W takim razie pierwszą osobą, którą chcę zobaczyć, będziesz ty.

– Dlaczego?

Uśmiechnęła się.

— Bo całe życie powtarzano mi, że piękno jest w twarzy.

Przesunęła palcami po jego policzku.