Knykcie Davida zbielały, gdy trzymał pasek niebieskiej torby na pieluchy, i wciąż nie puścił framugi drzwi. Była dopiero druga w sobotę, ale jego twarz wydawała się całkowicie wydrążona w szarym, jesiennym świetle Columbus.
„Musimy wrócić do biura o piątej” – powiedział David cienkim, nerwowym głosem. Spojrzał na zegarek po raz trzeci w ciągu dwóch minut, a jego wzrok powędrował w stronę ulicy.
„Nie spiesz się” – powiedziałem. „Jest w dobrych rękach”.
Sięgnąłem po dziecko, ale Clara trzymała je o sekundę za długo, obracając w palcach obrączkę. Jej oczy były ciemne od głębokiego, cichego zmęczenia, które sięgało o wiele głębiej niż tylko niewyspanie.
„Butelki są odmierzone” – powiedziała Clara cichym, ale ostrym głosem. „Używaj tylko wody destylowanej z niebieskiego dzbanka”.
„Udało mi się cię wychować bez wody destylowanej, Davidzie” – powiedziałam, próbując złagodzić atmosferę między nami.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
