„Absolutnie nie.”
Inny reporter zapytał: „Czy twój syn poprosił ją o podpisanie umowy na przejęcie jej mieszkania nad wodą?”
„To prywatna sprawa finansowa, którą przedstawia się w dramatycznym świetle”.
Wtedy otworzyły się szklane drzwi z tyłu sali.
Sophia weszła.
Wszystkie kamery się obróciły.
Miała na sobie ciemnoniebieski kostium, prosty i elegancki, włosy upięte z tyłu, odsłaniając gojącą się ranę przy wardze. Nie miała na sobie sukni ślubnej. Nie płakała. Nie chowała się za Alexandrem ani za mną. Alexander szedł obok niej, ale dwa kroki z tyłu. Obiecał jej, że będzie przy niej. Nie obiecał, że będzie mówił w jej imieniu.
W pokoju zapadła cisza.
Twarz Eleanor pobladła.
Victor wstał.
„Sophio” – powiedział, a jego głos złagodniał do tonu, którego kiedyś używał, gdy czegoś od niej chciał. „Dzięki Bogu. Martwiliśmy się na śmierć”.
Sophia zatrzymała się przy środkowym przejściu.
„Nie” – powiedziała. „Martwił się pan więzieniem”.
Zdanie przeszło przez pokój niczym prąd elektryczny.
Adwokat Victora podszedł do podium. „To wydarzenie nie jest odpowiednim miejscem na…”
Detektyw Mara Ortiz weszła od strony bocznego korytarza w towarzystwie dwóch funkcjonariuszy.
„Nieprawda” – powiedziała. „Właśnie dlatego tu jesteśmy”.
Eleanor spojrzała na funkcjonariuszy. „Co to jest?”
Detektyw Ortiz uniósł akta nakazu aresztowania. „Dziś rano postawiono dodatkowe zarzuty po odzyskaniu nowych dowodów z systemu bezpieczeństwa Pacific Crest Resort oraz z serwera finansowego należącego do Harrow Development Group”.
Twarz Victora uległa zmianie.
Nie strach jest najważniejszy.
Uznanie.
Wiedział dokładnie, co znaleźli.
Detektyw kontynuował: „Odzyskaliśmy nagranie wideo z napaści, wewnętrzną komunikację dotyczącą planowanego przekazania majątku pani Bennett oraz projekty dokumentów PR opisujących plan przedstawienia śmierci pani Bennett jako samookaleczenia, jeśli odmówi współpracy”.
W pokoju wybuchła wrzawa.
Victor odwrócił się gwałtownie w stronę swojego prawnika. „To nie to…”
Jego prawnik nie odpowiedział.
Eleanor cofnęła się od podium. „To jest zmyślone”.
Sophia powoli szła naprzód.
Nie potrzebowała mikrofonu, ale ktoś jej go podał.
Najpierw spojrzała na Eleanor.
„Liczyłeś” – powiedziała Sophia.
Eleanor otworzyła usta.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
