Zanim odszedł, uśmiechnął się do Jamiego.
„Myślę, że mamy odpowiedź”.
W chwili, gdy Harold zniknął w budynku, spojrzałem na Jamiego.
„Co się dzieje?”
Zaśmiał się cicho.
“Spodziewałem się, że będziesz miał pytania.”
“Myślisz?”
Przez chwilę żadne z nas się nie odzywało.
Wtedy wszystkie emocje, które tłumiłam przez dekadę, wypłynęły na powierzchnię.
Nie zastanawiając się, pokonałam resztę dystansu i objęłam go ramionami.
Od razu odwzajemnił mój uścisk.
Znajome ciepło jego osoby rozbiło mury, które zbudowałam wokół siebie.
„Bardzo mi przykro” – wyszeptałam przez łzy.
“Bardzo, bardzo mi przykro.”
Lekko oparł brodę na moich włosach.
“Ja wiem.”
“Powinienem był cię znaleźć.”
“Próbowałeś.”
„Nie starałem się wystarczająco mocno”.
“Byłeś dokładnie tam, gdzie miałem nadzieję, że będziesz.”
Odsunęłam się na tyle, żeby na niego spojrzeć.
„Nigdy nie przestałem czuć się winny”.
“Ja wiem.”
“Nienawidziłem siebie.”
Jego wyraz twarzy złagodniał.
“Amanda.”
“Pozwoliłem ci wziąć winę na siebie.”
“Nie pozwoliłeś mi.”
“Nie powinnaś była tego robić.”
„Dokonałem wyboru”.
„Zniszczyło twoją przyszłość”.
Uśmiechnął się.
“Zrobiłeś to?”
Mrugnęłam.
“Co?”
Gestem wskazał na pobliską ławkę.
“Chodź ze mną.”
Przeszliśmy przez mały placyk na zewnątrz budynku.
Moje serce jeszcze się nie uspokoiło.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
