„Panie Caldwell, musimy zadać panu kilka pytań dotyczących przedmiotów, które sprzedał pan dziś rano. Przedmioty te były własnością Meridian Innovations i wyceniono na około 3,7 miliona dolarów”.
„Nie wiedziałem” – powiedział natychmiast Marcus, a jego głos się załamał. „Przysięgam, że nie wiedziałem, co to jest. Myślałem, że to tylko stare części komputerowe. Jaime nigdy nie powiedział, że są ważne”.
Agent Chin wyciągnął tablet i wyświetlił dokumentację.
„Panie Caldwell, z naszych danych wynika, że wszystkie przedmioty przechowywane pod tym adresem były wyraźnie oznaczone numerami seryjnymi Meridian Innovations i etykietami własności. Czy sprawdził Pan któryś z tych przedmiotów przed ich sprzedażą?”
„Ja… Przyglądałem się im, ale nie zwracałem uwagi na szczegóły. Widziałem tylko starą elektronikę.”
„Stare urządzenia elektroniczne z firmowymi metkami, numerami seryjnymi, a w niektórych przypadkach wyraźnie widocznymi logotypami firmy” – powiedział agent Rodriguez beznamiętnym głosem. „Panie Caldwell, czy rozumie pan, że to, co pan zrobił, stanowi kradzież i nielegalną sprzedaż majątku firmy?”
Tata zrobił krok naprzód.
„Chwileczkę. Mój syn popełnił błąd, ale niczego nie ukradł. Te rzeczy były w naszym garażu. Nie miał powodu, żeby sądzić, że nie może się ich pozbyć”.
„Proszę pana” – agent Chin zwrócił się do taty z szacunkiem – „pański syn sprzedał za gotówkę cudzą własność nieznanemu nabywcy. Niezależnie od tego, czy zdawał sobie sprawę z wartości tych przedmiotów, czy nie, samo działanie jest nielegalne”.
Ponadto, ponieważ przedmioty te zawierały zastrzeżoną technologię, mogło dojść do oskarżeń federalnych o szpiegostwo korporacyjne i transfer technologii.
„Federalny?” Głos mamy był ledwo słyszalny. „Mówisz, że to przestępstwo federalne?”
„Potencjalnie tak” – potwierdził agent Rodriguez. „Wciąż oceniamy sytuację. Najpilniejszym zadaniem jest odzyskanie przedmiotów i ustalenie, kto je kupił i w jakim celu”.
Głos zabrał jeden z umundurowanych funkcjonariuszy.
„Panie Marcusie Caldwell, czy może pan podać opis osoby, która kupiła od pana te przedmioty?”
Marcus opadł z powrotem na krzesło i ukrył głowę w dłoniach.
„Biały facet, może 45-50 lat. Średniego wzrostu, brązowe włosy. Powiedział, że ma na imię Mike. Jechał białym vanem dostawczym bez żadnych oznaczeń. Zapłacił gotówką. Studenckimi banknotami.”
„Czy pokazał ci dowód tożsamości, wizytówkę lub jakąś dokumentację?”
Agent Chin szybko pisał notatki na tablecie.
„Nie, nic. Po prostu spojrzał na pudełka, zapytał, czy wszystko jest na miejscu, i podał mi gotówkę, kiedy powiedziałem, że tak”.
„Skąd wiedział, że te przedmioty są na sprzedaż?” – zapytał agent Rodriguez.
„Zamieściłem ogłoszenie na forum odsprzedaży sprzętu elektronicznego” – przyznał Marcus. „Powiedziałem tylko, że mam do dyspozycji zabytkowy sprzęt komputerowy i prototypy. Odpisał w ciągu godziny, przyjechał dziś rano i kupił wszystko”.
Agenci wymienili spojrzenia.
Wyraz twarzy agenta Rodrigueza stał się poważniejszy.
„Panie Caldwell, publicznie poinformował pan o dostępności prototypu technologii w sprzedaży”.
„Nie powiedziałem, że to prototypy” – zaprotestował Marcus. „Powiedziałem tylko, że to stare części komputerowe. Nie wiedziałem, czym one właściwie są”.
„Ale użyłeś w swoim ogłoszeniu słowa »prototypy«” – powiedział agent Chin, obracając tablet, żeby pokazać Marcusowi jego własny wpis. „Tutaj: »Różne prototypy i sprzęt rozwojowy«. To bezpośredni cytat z twojego ogłoszenia”.
Marcus wpatrywał się w ekran, a jego twarz traciła kolor.
„Ja… po prostu pomyślałem, że to brzmi lepiej niż stare graty. Nie sądziłem, żeby to miało jakieś konkretne znaczenie.”
Agent Rodriguez na chwilę zamknął oczy, gestem sugerującym, że ma do czynienia z imponującym poziomem niekompetencji.
„Panie Caldwell, reklamując prototypy i sprzęt rozwojowy, w zasadzie oznajmił pan wszystkim monitorującym takie oferty, że ma pan dostęp do niewydanej jeszcze technologii. Osoba, która kupiła od pana te produkty, prawdopodobnie szukała właśnie tego typu okazji”.
„O Boże” – wyszeptała Jennifer. „Marcus, co zrobiłeś?”
„Nie chciałem” – powiedział Marcus, a w jego głosie znów słychać było panikę. „Próbowałem tylko posprzątać garaż. Jaime nie używał tego środka. Po prostu tam leżał.”
„Siedział tam w ramach autoryzowanego programu testowania firmy” – powiedziałem cicho. „Każdy przedmiot znajdował się dokładnie tam, gdzie powinien, monitorowany i testowany w ramach moich obowiązków służbowych”.
Zdecydował się na sprzedaż przedmiotów, na których sprzedaż nie miał uprawnień. Nie zweryfikował ich własności ani nie skonsultował się z nikim. Następnie reklamował je publicznie w sposób, który specjalnie przyciągał osoby poszukujące zastrzeżonej technologii.
Agent Rodriguez zwrócił się do mnie.
„Panie Caldwell, Jaime, potrzebujemy pełnej dokumentacji wszystkiego, co zostało skradzione. Numery seryjne, specyfikacje, zdjęcia, jeśli je masz. Wszystko.”
„Mam pełną dokumentację” – potwierdziłem. „Każdy przedmiot został zarejestrowany wraz ze zdjęciami, numerami seryjnymi, specyfikacjami i datami instalacji”.
Prowadziłem także dzienniki monitorujące, w których zapisywano dokładny czas, w którym każdy element przestał przesyłać dane, co oznaczało, że Marcus wyjął go z garażu.
„Przesyłasz dane?” zapytał słabo tata. „Monitorowałeś ich zdalnie?”
„Oczywiście” – powiedziałem. „To prototypy warte miliony dolarów. Myślałeś, że Meridian po prostu je odda bez śledzenia i nadzoru?”
Każda jednostka miała możliwość monitoringu. Otrzymałem powiadomienia na telefon w momencie odłączenia od zasilania i sieci. Początkowo myślałem, że to awaria prądu, ale kiedy sprawdziłem nagranie z kamery monitoringu w garażu, zobaczyłem Marcusa ładującego wszystko do samochodu.
„Macie kamery bezpieczeństwa w naszym garażu?” zapytała mama.
„Zainstalowałem je dwa lata temu za twoją zgodą, tato. Pamiętasz, jak mówiłem, że chcę dodać trochę sprzętu zabezpieczającego do mojej pracy? Powiedziałeś, że to w porządku, o ile sam za to zapłacę”.
Tata powoli skinął głową, najwyraźniej odzyskując pamięć.
„Ja… myślałem, że miałeś na myśli, że będziesz trzymał laptopa pod kluczem albo coś w tym stylu, a nie sprzęt wart miliony dolarów.”
„Mówiłem ci, że pracuję z wartościowymi prototypami. Powiedziałeś: «To miłe, kochanie» i wróciłeś do oglądania piłki nożnej”.
Agent Chin rozmawiał przez telefon w kącie. Wrócił do grupy z ponurą miną.
„Nasz zespół techniczny wyszukuje ogłoszenie opublikowane przez Marcusa. W ciągu ostatnich 24 godzin zostało wyświetlone ponad 300 razy. Użytkownik, który skontaktował się z Marcusem, użył jednorazowego konta e-mail, które zostało już usunięte”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
