Helen długo się nad tym zastanawiała.
Frank Duca wnoszący gonty po drabinie, rozdający pomidory, uśmiechający się na imprezach ulicznych, a jednocześnie tonący w długach, o których nigdy nie wspomniał.
Nie wybaczyła mu, ale rozumiała, w jaką dziurę wpadł, nawet jeśli nie mogła usprawiedliwić wyborów, których w niej dokonał.
Helen najczęściej myślała o Dolores Callaway.
Claudia potwierdziła podejrzenia Helen. Dolores była oczami stacji na Meadow Lane. Jej pozycja najbardziej oddanej obserwatorki ulicy, osoby pilnującej porządku obrad, osoby, która zawsze wiedziała, kto jest w domu, a kto nie, uczyniła ją nieocenioną.
Monitorowała codzienne czynności sąsiadów, sygnalizowała zmiany i wzorce oraz dostarczała informacji, które utrzymywały operację w tajemnicy. Robiła to od ponad dwóch lat.
Dwa lata dostaw ciast, kartek urodzinowych i pogawędek o pogodzie. Wszystko to nałożone na drugi cel.
Każda rozmowa z Helen o planach wakacyjnych, wieczornych spacerach czy wizytach dziewczynek była zbieraniem danych. Każde przyjacielskie pomachanie było inwigilacją.
Helen siedziała z tą świadomością w taki sam sposób, w jaki siedzi się z kamieniem w bucie.
To jej nie powstrzymało.
Nie przeszkodziło jej to w chodzeniu.
Ale czuła to na każdym kroku. Drobne, uporczywe przypomnienie, że powierzchnia rzeczy nigdy nie jest całą historią.
Dolores nie została aresztowana. Jej współpraca z grupą operacyjną przyniosła jej ugodę, która uchroniła ją przed kajdankami, choć warunki były tajne, a Claudia nie mogła ujawnić szczegółów.
Odrębne śledztwo w sprawie podpalenia przebiegało wolniej.
Osobę, która podpaliła dom Helen, zidentyfikowano jako mężczyznę o nazwisku Victor Cis, wynajętego wykonawcę, który nie miał bezpośredniego związku z Meadow Lane. Zapłacono mu za zniszczenie domu Garzy, a grupa operacyjna pracowała nad ustaleniem, kto wydał na to zgodę.
Helen była przekonana, że już to wie, ale zapisała to przekonanie w swoim notatniku, obok dat, numerów rejestracyjnych i sygnatur czasowych, i czekała, aż dowody wezmą górę nad jej instynktem.
W międzyczasie odbudowała. Nie tylko dom. Coś cichszego i trudniejszego do nazwania.
W pierwszą niedzielę po przeprowadzce Helen wyszła na ogródek, aby ocenić grządki.
Ogień spalił trawę najbliżej ganku, pozostawiając brązową, uschniętą plamę sięgającą niemal do chodnika. Upał zwiędł najbliższe krzewy, a cienka warstwa popiołu pokryła wszystko w promieniu 4,5 metra od miejsca, w którym stał ganek.
Ale hortensje rosły dalej, wzdłuż ścieżki, 20 stóp od domu, na grządkach, które Helen wykopała, poprawiła i pielęgnowała przez trzy dekady.
Uklękła obok nich, ignorując protest kolan na zimnej ziemi, i strzepnęła popiół z podstawy najbliższej rośliny.
Łodygi były brązowe i suche, jak zawsze w listopadzie. Ale pod powierzchnią, tam gdzie jej palce wciskały się w ściółkę, korona korzeni była jędrna. Nie rozmiękła. Nie martwa.
Uśpiony.
Czekanie.
„Wrócą” – powiedziała do nikogo.
Ranek spędziła na sprzątaniu grządek, grabieniu popiołu, wyrywaniu przekwitniętych roślin jednorocznych i rozkładaniu świeżej warstwy ściółki, o której pozostawienie poprosiła ekipę Glenna przy podjeździe.
Była to powolna, staranna praca, taka, w której ręce wykonywały jedną czynność, a umysł zajmował się czymś innym.
Pani Fam z domu na końcu ulicy, jedyna sąsiadka, której Helen nie miała nic wspólnego z tą operacją, przeszła obok i zatrzymała się.
„Helen, nie wiedziałem, że wróciłaś.”
„Wróciłem do domu kilka dni temu.”
Pani Fam spojrzała na zabite deskami okna, spaloną elewację, nieobecny ganek. Jej twarz wyrażała tę skomplikowaną minę, jaką miewają twarze, gdy próbują wyrazić współczucie, nie mówiąc nic złego.
„Bardzo mi przykro z powodu tego, co się stało. Wszyscy byliśmy w szoku”.
„Naprawdę?” zapytała Helen i natychmiast pożałowała ostrości swojego głosu.
Pani Fam mrugnęła.
„Oczywiście. Nikt się czegoś takiego nie spodziewał. A potem policja, aresztowania. Nadal nie rozumiem, co się działo”.
Helen zmiękła.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
