To nie było pytanie.
Helen spojrzała na niego.
„Nie do domu. Nie, póki myślą, że nas nie ma. Ale jest sposób, żeby spojrzeć na garaż Callaway z lepszej perspektywy, żeby nikt się nie zorientował”.
Otworzyła na laptopie widok satelitarny Meadow Lane i wskazała go.
Alejka między posesjami Duca i Anderson biegła za domami, łącząc się z drogą serwisową, którą miasto wykorzystywało do dojazdu śmieciarek i infrastruktury. Z odpowiedniego miejsca w tej alejce można było zajrzeć prosto na podwórko Callaway. Garaż. Bramę. Wszystko.
„Mogę tam umieścić kamerę” – powiedziała Helen. „Małą. Na baterie. Przymocować ją do słupka ogrodzeniowego przy granicy posesji Andersona. Nikt nie chodzi tamtędy nocą. Nikt by nie patrzył”.
„Nikt, poza osobami, które już z niego korzystają” – powiedział Walt.
Helen zrobiła pauzę.
Miał rację.
Alejka prawdopodobnie stanowiła część trasy. Zakapturzona postać, nocni goście, musieli skądś wchodzić do bocznego wejścia Andersona, a alejka była najbardziej logiczną ścieżką.
„Potem umieszczamy go w ciągu dnia” – powiedziała Helen. „Jutro rano idę sama. 10 minut wchodzę i wychodzę. Jestem starą kobietą, która sprawdza swoje hortensje, bo zapomniała ustawić zraszacza przed wakacjami. Nikt tego nie kwestionuje”.
„Nikt tego nie kwestionuje, bo to szaleństwo”.
„Nikt tego nie kwestionuje, bo jestem niewidzialna” – poprawiła Helen. „W tym właśnie rzecz, Walt”.
Wpatrywał się w nią. Potem pokręcił głową, nie z odmową, ale z rezygnacją i podziwem mężczyzny, który był żonaty z tą kobietą przez prawie pięć dekad i nigdy nie wygrał kłótni, gdy mówiła tym tonem.
„Wiozę cię” – powiedział. „I czekam w samochodzie”.
“Cienki.”
„I zabierasz telefon z przyciskiem alarmowym.”
“Cienki.”
„A jeśli cokolwiek wydaje się choć trochę nie tak, odchodzisz.”
„Walt.”
„Obiecaj mi.”
Sięgnęła przez przestrzeń między łóżkami i wzięła go za rękę. Palce miał grube i szorstkie, kostki spuchnięte od lat pracy w fabryce i budowy pokładu, ale jego uścisk wciąż był mocny. Wciąż pewny.
„Obiecuję” – powiedziała.
Zanim przejdziemy dalej, chciałbym cię o coś zapytać.
Co zrobiłbyś na miejscu Helen?
Widziałaś wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, że coś jest nie tak. Policja nie pomoże. Twoi sąsiedzi mogą być w to zamieszani. A jedyną przewagą, jaką masz, jest to, że wszyscy myślą, że jesteś niegroźną staruszką na wakacjach.
Czy oglądałbyś dalej? Czy odszedłbyś?
Dajcie znać w komentarzach.
Następnego ranka Helen odwiozła Taurusa z powrotem na Meadow Lane, a Walt czekał na rogu Birch i Elm. Silnik pracował na biegu jałowym. Oczy w lusterkach.
Ubrała się starannie. Rękawice ogrodnicze, miękki kapelusz przeciwsłoneczny, mimo listopadowego chłodu, i konewka, którą kupiła w sklepie za dolara. Kamera była w kieszeni kurtki, zasilana bateriami, wielkości talii kart, z samoprzylepnym mocowaniem i 72 godzinami nagrywania.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
