„Już się do tego nie przyzwyczaiłeś” – powtórzył Sawieli. „Wszyscy straciliście ten nawyk. Już się nie przyzwyczailiście do lasu, do pszczół, ani do mnie”.
Wtedy odezwała się Tania.
Cały wieczór siedziała w milczeniu przy oknie, obserwując ule na zewnątrz, las i wieczorne niebo.
Kiedy inni skończyli mówić, powiedziała po prostu:
„Dziadku, naucz mnie”.
Saveli podniósł wzrok.
„Czego cię nauczyć?”
„Wszystkiego. Pszczół, miodu, jak naprawiać ule i łapać roje. Chcę zostać. Nie wyjadę”.
„A twoje szklarnie?”
„Szklarnie należą do kogoś innego. Ale to jest nasze”.
Rozejrzała się dookoła: po chacie, ulach i lesie za oknem.
„Zawsze chciałam wrócić. Po prostu się bałam. Myślałam, że mnie gdzieś wyślesz”.
„Głupota” – powiedziała Saveli drżącym głosem. „Dlaczego miałabym cię gdzieś wysłać? Jesteś moja”.
Aliocha odchrząknął.
„Tania, mówisz serio? Studiowałaś, masz przyszłość i chcesz mieszkać w ulu w lesie? To hańba”.
„Hańba to zapomnieć, kto cię wychował” – odparła spokojnie Tania. „A ja pamiętam”.
Bracia wymienili spojrzenia.
Anton otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale zmienił zdanie. Dimka machnął lekceważąco ręką. Marina spuściła wzrok.
Sawieli wstał od stołu, podszedł do Tani i położył jej dużą, ciężką dłoń na głowie. Była pokryta bliznami po użądleniach pszczół.
„Więc bądź gotowa” – powiedział. „Jutro wstajemy o piątej. Pszczoły nie śpią długo”.
Następnego dnia, o piątej rano, gdy nad lasem wciąż wisiała mgła, Sawieli i Tania poszli do pasieki.
Dziadek nałożył jej na głowę welon ochronny i podał wędzarnię.
„Nie bój się. Wyczuwają strach, ale odważnych nie niepokoją. Jesteś odważna?”
„Jestem odważna”.
„No to chodźmy”.
Szli między rzędami uli w porannej ciszy, przerywanej jedynie brzęczeniem budzących się pszczół.
Sawiely otwierał ule, pokazywał jej ramki i tłumaczył, gdzie znaleźć czerw, miód i matkę.
Tania słuchała.
Chłonęła wszystko i zapamiętywała.
Jej bracia i Marina wyjechali tego samego dnia.
Alosza odszedł ponury i zdenerwowany.
Dimka odszedł w milczeniu, czując się zażenowany.
Anton był zirytowany, że jego potencjalny interes upadł.
Marina odeszła zapłakana, nie próbując niczego zmienić.
Wszyscy wrócili do swoich miasteczek, każdy do swojego.
Tania została.
Minął rok.
Sawiely ledwo trzymał się na nogach. Siedział na ganku i obserwował, jak Tania zajmuje się pszczelarzem.
Miała złote ręce.
Pszczoły ją zaakceptowały. Nie żądliły jej i uznały za swoją nową opiekunkę.
Miód tego roku był wyjątkowo dobry: gęsty, bursztynowy i pachnący.
Tania osobiście zawiozła metalowe puszki do Moskwy, na ten sam targ, gdzie Sawielij zawsze sprzedawał miód.
Zajęła miejsce za jego starą ladą.
Kiedy ludzie zobaczyli młodą kobietę w lokalu starego pszczelarza, początkowo byli podejrzliwi.
Potem spróbowali miodu i ustawiła się ta sama kolejka, co zwykle.
Jesienią Sawielij bardzo osłabł.
Tania siedziała przy jego łóżku, trzymając go za rękę.
Na ścianie wisiały zdjęcia: pięcioro wnucząt, jeszcze dzieci, brudnych i szczęśliwych.
Na stole stał słoik świeżego miodu.
„Tania” – powiedział Savely.
Jego głos był słaby i ledwo słyszalny.
„Nie porzucaj ich”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
