Rodzina może również potrzebować przeprowadzić rozmowy o przyszłości. Jeśli syn będzie wymagał długotrwałej rekonwalescencji, codzienne obowiązki mogą wymagać reorganizacji. Krewni mogą być zmuszeni do zorganizowania transportu, koordynowania wizyt, komunikowania się z innymi członkami rodziny lub pomocy w zarządzaniu wydatkami.
Nawet jeśli wszyscy chcą pomóc, wyczerpanie może się kumulować. Ludzie mogą mieć problemy ze snem, pomijać posiłki, mieć trudności z koncentracją lub czuć się przytłoczeni odpowiedzialnością za zachowanie nadziei.
Opiekunowie również potrzebują wsparcia. Zmiana opiekunów w szpitalu, proszenie zaufanych krewnych o praktyczną pomoc i korzystanie ze wskazówek pracowników socjalnych szpitala może pomóc zmniejszyć obciążenie. Rodziny nie powinny czuć, że muszą same radzić sobie z każdym obowiązkiem.
Wsparcie emocjonalne może również oznaczać dawanie sobie przestrzeni na niepewność. Bliscy mogą chcieć zapewniać się nawzajem, że wszystko będzie dobrze, ale nie zawsze da się przewidzieć wynik leczenia. Można zachować nadzieję, jednocześnie uznając, że sytuacja jest poważna.
Bardziej zrównoważona forma zachęty koncentruje się na następnym kroku: kolejnej aktualizacji informacji medycznych, kolejnym etapie leczenia lub kolejnej możliwości bycia obecnym przy pacjencie.
Dla ojca i syna znaczenie ich relacji nie zależy od tego, czy historia potoczy się zgodnie z ich pierwotnymi wyobrażeniami. Decyzja syna była aktem miłości, a wdzięczność ojca może pozostać szczera, nawet gdy obaj mężczyźni stoją w obliczu niepewności.
Ich doświadczenie pokazuje również, dlaczego o oddaniu narządów należy rozmawiać szczerze. Miłość może motywować osobę do oddania narządów, ale nigdy nie powinna zmuszać rodziny do ignorowania ryzyka medycznego ani ignorowania obaw o bezpieczeństwo dawcy.
Odpowiedzialne podejście do transplantacji opiera się na równym poszanowaniu obu żyć.
Społeczność interweniuje, gdy rodzina potrzebuje pomocy
Ponieważ stan syna pozostawał niestabilny, zmagania rodziny stały się przedmiotem troski otaczających ich osób. Według relacji, sąsiedzi, nieznajomi i byli pacjenci zaczęli oferować pomoc, w tym posiłki, darowizny, wiadomości z wyrazami wsparcia i gotowość do bycia obecnym w trudnych chwilach.
Takie gesty mogą wydawać się skromne w porównaniu ze skalą nagłego wypadku medycznego, ale ich wartość bywa znaczna. Kiedy rodzina opiekuje się bliską osobą na oddziale intensywnej terapii, zwykłe czynności mogą stać się nieoczekiwanie trudne. Przygotowywanie posiłków, odpowiadanie na wiadomości, organizowanie transportu i wypełnianie obowiązków domowych – wszystko to może kolidować z koniecznością pozostania w szpitalu.
Sąsiad, który przynosi posiłek, może zdjąć z wyczerpanego opiekuna jeden mały obowiązek. Przyjaciel, który pomaga w transporcie, może ułatwić krewnym odwiedziny. Ktoś, kto organizuje praktyczną pomoc, może zmniejszyć liczbę decyzji, które rodzina musi podjąć w i tak już trudnym okresie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
