CZĘŚĆ 2
Lily namalowała czerwone serce pod krzywą tęczą na moim nosie, po czym odchyliła się do tyłu z poważnym skupieniem artysty zastanawiającego się, czy jego arcydzieło jest już ukończone.
„No, już nie wyglądasz na samotną” – wyszeptała.
Nikt w pokoju się nie poruszył.
Moi strażnicy obserwowali, jak mężczyźni błagali o życie, nie zaciskając szczęk. Stali u mego boku podczas napadów, zdrad, pogrzebów i spotkań, gdzie jedno złe słowo mogło kogoś kosztować wszystko.
Teraz jednak patrzyli na trzyletnią dziewczynkę trzymającą pędzel, jakby właśnie dokonała cudu.
Elena rzuciła się naprzód, trzymając w jednej ręce wilgotną szmatkę. Jej twarz była pozbawiona koloru.
„Panie Romano, bardzo mi przykro. Zaraz to posprzątam.”
Podniosłem jedną rękę.
„Zostaw to.”
Elena się zatrzymała.
Nawet ja usłyszałem nieznaną łagodność w moim głosie.
Lily uśmiechnęła się dumnie, po czym podniosła swojego pluszowego królika i ostrożnie posadziła go mi na kolanach.
„Guziki też mogą zostać u ciebie” – powiedziała. „On nie lubi samotnych ludzi”.
Królikowi brakowało jednego oka. Jedno ucho zwisało na włosku. Jego szare futro było niemal białe od lat trzymania.
Spojrzałem na nią, absurdalnie świadomy, że moje ręce częściej trzymały broń, kontrakty i losy ludzi, niż cokolwiek niewinnego.
Czy on jest odważny?” zapytałem.
„Najodważniejsi” – powiedziała Lily. „Ale czasami odważni ludzie nadal potrzebują przytulenia”.
Coś w mojej piersi się ścisnęło.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, drzwi wejściowe do rezydencji się otworzyły.
Mój consigliere, Vincent Moretti, wszedł do środka z dwoma mężczyznami za sobą. Krople deszczu lśniły na ramionach jego czarnego płaszcza, a wyraz jego twarzy wyostrzył się.
Spojrzał na moją pomalowaną twarz i zatrzymał się tak gwałtownie, że mężczyzna za nim o mało nie uderzył się plecami.
Przez trzy sekundy w milczeniu Vincent wpatrywał się w żółte słońce na moim policzku, niebieskiego motyla na moim czole i tęczę wyginającą się nad moim nosem.
„Adrianie” – powiedział w końcu – „mamy problem”.
Zwykle słowa te oznaczały zdradę, naciski policji, utratę pieniędzy lub wojnę.
Ale Lily wskazała na niego palcem i zachichotała.
„Kolory też są potrzebne.”
Jeden ze strażników kaszlnął w pięść, żeby ukryć śmiech.
Vincent rzucił mu spojrzenie, które mogło zamrozić wrzątek.
Potem spojrzał na mnie.
„Prywatnie” – powiedział.
Mrok w jego głosie zatarł rozbawienie panujące w pokoju.
„Eleno” – powiedziałem, wstając powoli – „zabierz Lily do kuchni”.
Uśmiech Lily zniknął.
„Czy zrobiłem coś złego?”
Spojrzałem na maleńkie czerwone serduszko, które namalowała mi na policzku.
Następnie uklękłam, aż nasze oczy znalazły się na wysokości oczu.
„Nie, piccola” – powiedziałem. „Zrobiłaś coś, na co nikt inny nie był na tyle odważny”.
Jej palce dotknęły namalowanego serca.
„Uszczęśliwić cię?”
Pytanie było tak proste, że prawie mnie zabiło.
„Tak” – powiedziałem cicho. „Uszczęśliwiłeś mnie”.
Ulga rozjaśniła jej twarz.
Elena wzięła Lily za rękę, ale dziewczynka obejrzała się dwa razy, gdy odchodziły. Guziki pozostały w moich ramionach, aż nagle o nim przypomniała i pospiesznie wróciła.
„Nie” – powiedziała, przyciskając królika do mojej piersi. „Zostaje”.
Następnie poszła za matką do kuchni.
W chwili, gdy drzwi zamknęły się za nimi, Vincent położył na stole zdjęcie.
Mój rozbawienie prysło.
Zdjęcie zostało zrobione przed budynkiem sądu. Elena stała przy schodach, szczuplejsza i młodsza, trzymając noworodka owiniętego w blady kocyk.
Lilia.
Obok niej stał mężczyzna w ciemnej czapce baseballowej.
Jego twarz była częściowo odwrócona od kamery, ale znałem kąt jego szczęki. Znałem bliznę nad lewą brwią. Znałem sygnet na jego dłoni.
Dałem mu ten pierścionek na jego osiemnaste urodziny.
Mój młodszy brat.
Matteo.
Powietrze opuściło moje płuca.
„To zdjęcie zostało zrobione trzy lata temu” – powiedział Vincent.
Spojrzałam na niego.
„To niemożliwe.”
„Sprawdzałem dwa razy.”
„Matteo zmarł pięć lat temu.”
„Tak nam powiedziano.”
Moja dłoń zacisnęła się na krawędzi stołu.
Matteo miał dwadzieścia osiem lat, kiedy jego samochód eksplodował na opustoszałej drodze za Milwaukee. Policja znalazła w środku spalone szczątki. Dokumentacja dentystyczna potwierdziła jego tożsamość. Zidentyfikowałem pierścionek wydobyty z wraku.
Pochowałem pustą trumnę, bo nie zostało już prawie nic do pochowania.
Przez pięć lat nosiłam w sobie ciężar tego, że go zawiodłam.
Teraz patrzyła na mnie jego twarz ze zdjęcia sądowego, które zrobiono dwa lata po jego pogrzebie.
„Skąd to masz?” zapytałem.
„Jeden z naszych ludzi rozpoznał Elenę, kiedy weszła przez wejście dla służby w zeszłym tygodniu. Nie mógł jej zidentyfikować, więc sprawdził jej zdjęcie w starej, prywatnej bazie danych”.
Vincent wyciągnął z kieszeni płaszcza kolejny dokument.
„Elena Morales nie istniała jeszcze trzy lata temu”.
Spojrzałem w stronę kuchni.
Zza ciężkich drzwi dobiegał cichy śmiech Lily, który rozbrzmiewał w rezydencji.
„Co istnieje?” zapytałem.
„Kobieta o imieniu Elena Sofia Vargas.”
Vincent przesunął kartkę bliżej.
„Pracowała jako asystentka prawna w kancelarii prawnej w Milwaukee. Trzy lata temu zniknęła. Jej mieszkanie zostało opustoszałe. Jej konta zostały zamknięte. Dwa tygodnie później Elena Morales zaczęła wynajmować pokój w Chicago”.
„A dziecko?”
„Brak aktu urodzenia na nazwisko Lily Morales.”
Mój puls zwolnił, jak zawsze, gdy zbliżało się niebezpieczeństwo.
Świat stał się ostrzejszy. Zimniejszy.
„Co mówisz?”
„Mówię, że kobieta sprzątająca twój dom żyje pod fałszywym nazwiskiem”.
Vincent stuknął palcem w fotografię sądu.
„I znała Matteo po jego rzekomej śmierci”.
Wpatrywałem się w twarz Eleny na zdjęciu.
Nie wyglądała na kobietę pozującą swobodnie ze znajomym.
Jej ciało pochyliło się w stronę Matteo. Jego ramię objęło ją opiekuńczo. Jego wzrok utkwiony był w dziecku w jej ramionach.
Była tam czułość.
Posiadanie.
Miłość.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
