Na tym rysunku widać trzy osoby siedzące na ganku. Nad nimi widniał napis:
Kiedy tatuś wraca do domu.
Gavin wpatrywał się w te słowa.
„Chloe…”
„Wiem, że powiedziałeś może” – powiedziała szybko. „Wiem, że może to nie tak. Ale Denise mówi, że robienie zdjęć pomaga, gdy emocje są zbyt silne”.
Gavin nie mógł mówić.
Chloe spojrzała na niego z poważnym zatroskaniem. „Czy twoje uczucia są zbyt wielkie?”
Zaśmiał się raz, a wraz z nim pojawiły się łzy. „Tak. Są.”
Przysunęła się bliżej i oparła o jego ramię.
Przez chwilę żaden z nich nic nie powiedział.
Wtedy Gavin wyszeptał: „Przepraszam, że mnie tam nie było”.
Chloe spojrzała w górę. „To niemożliwe”.
„Wiem, ale i tak przepraszam.”
Myślała o tym z powagą dziecka, które zbyt wcześnie poznało smutek dorosłych.
„Czasami byłam wściekła” – przyznała.
„Miałeś do tego pełne prawo.”
„Do ciebie.”
Gavin na chwilę zamknął oczy. „Wiem.”
„Pomyślałam, że jeśli nie pójdziesz do domu Martina, wszystko wróci do normy”.
Jego głos się załamał. „Też tak myślałem”.
„Ale potem Denise powiedziała, że czasami złe rzeczy się zdarzają, bo ktoś inny podejmuje złą decyzję. A dzieci nie muszą podejmować decyzji dorosłych”.
Gavin spojrzał w stronę Denise, która siedziała cicho przy ścianie, udając, że nie słucha.
„Denise brzmi mądrze” – powiedział.
„Tak jest”. Chloe zawahała się. „Ale i tak za tobą tęskniłam”.
„Tęskniłam za tobą każdego dnia”.
“Codziennie?”
„Każdy jeden.”
Otworzyła notatnik na pustej stronie i podała mu ołówek.
„To napisz to.”
Zamrugał. „Co napisać?”
“Codziennie.”
Ołówek wydawał się w jego dłoni mały. Jego palce drżały, gdy przyciskał go do papieru.
Codziennie.
Pisał powoli i ostrożnie, jakby słowa mogły się złamać.
Chloe przyglądała się temu, po czym z zadowoleniem skinęła głową.
„Teraz mogę to zatrzymać.”
Gavin odłożył ołówek.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
