Karen skrzyżowała ramiona, nie w geście obronnym, ale jakby podtrzymując się na nogach. „Lyle’a nie było w barze do północy. Wszedł przemoczony od deszczu. Miał błoto na butach. Powiedział mi, że gdyby ktoś pytał, był tam od ósmej”.
„I ty to potwierdziłeś.”
„Miałam dwadzieścia sześć lat. Głupia. Przestraszona”. Karen odwróciła wzrok. „Powiedział, że to nic. Powiedział, że wpadł w kłopoty finansowe i potrzebuje czasu. A następnego ranka przyszła wiadomość o Martinie Kellerze”.
„Dlaczego nie poszedłeś na policję?”
„Tak.”
Amelia zamarła. „Co?”
„Zadzwoniłem do stacji z automatu telefonicznego dwa dni później. Nie podałem swojego nazwiska. Powiedziałem, że alibi Lyle’a było fałszywe”.
“Co się stało?”
„Tej nocy jakiś facet zadzwonił do mnie do baru”. Karen przełknęła ślinę. „Nie Lyle. Ktoś inny. Powiedział, że dobrzy ludzie mogą ucierpieć przez zły moment. Powiedział, że powinnam pamiętać, że mam młodszą siostrę, która wraca ze szkoły”.
Głos Amelii złagodniał. „Wiesz, kto to był?”
Karen pokręciła głową, a w jej oczach pojawiły się łzy. „Nie. Ale pamiętam jego głos”.
Amelia sięgnęła do torby i wyjęła zdjęcie z kabiny.
Karen najpierw spojrzała na Dantona.
Potem Avery.
Następnie jej wzrok powędrował w stronę Reeda.
Zaparło jej dech w piersiach.
„To on” – wyszeptała.
Amelia zamarła. „Ten mężczyzna, który do ciebie dzwonił?”
Karen skinęła głową.
„To jest ten głos.”
W kwiaciarni nagle zrobiło się zbyt cicho.
Dzwonki wietrzne delikatnie stukały w szklane drzwi.
Karen przycisnęła palce do ust. „Kim on jest?”
Amelia spojrzała na zdjęcie.
„Ktoś, kto mógł pomóc utrzymać niewinnego człowieka w więzieniu”.
Karen zamknęła oczy.
„Złożę zeznania” – powiedziała, zanim Amelia zdążyła zapytać. „Powinnam była to zrobić lata temu”.
Amelia wypuściła wstrzymywany oddech.
„Byłeś przestraszony.”
Karen otarła policzek. „Ta mała dziewczynka też. I tak powiedziała.”
To zdanie towarzyszyło Amelii aż do miasta.
Kiedy dotarła do więzienia, zmierzch zapadł już głęboko i horyzont pokrył się purpurą. Zadzwoniła wcześniej, żeby umówić się na pilne spotkanie z Mitchellem, ale kiedy weszła do jego biura, zastała go stojącego przy oknie w płaszczu.
„Mamy Reeda” – powiedziała.
Mitchell się odwrócił.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
