Pobiegłam przez wejście do szpitala i zobaczyłam doktora Lawsona czekającego przed oddziałem intensywnej terapii noworodków.
Była spokojną kobietą po pięćdziesiątce, o uspokajającym sposobie bycia, która już nie raz przekazywała trudne wiadomości.
„Pan Vance?”
„Tak. Gdzie jest Clover?”
„Pokój 412. Odpoczywa.”
„A mój syn?”
“Proszę ze mną.”
Zaprowadziła mnie przez drzwi oddziału intensywnej terapii noworodków.
W pomieszczeniu panował półmrok i cisza, zakłócały jedynie monitory, ciche alarmy i cichy szum mechanicznego sprzętu medycznego.
Następnie zatrzymała się obok inkubatora.
W środku było najmniejsze dziecko, jakie kiedykolwiek widziałem.
Mój syn ważył zaledwie cztery funty.
Głowę miał zakrytą małą niebieską czapeczką, a na twarzy miał maskę tlenową.
Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała płytkimi, równomiernymi ruchami.
Moje kolana prawie odmówiły mi posłuszeństwa.
„Jest drobny” – powiedział cicho dr Lawson – „ale ma się dobrze. Jego płuca rozwijają się prawidłowo. Potrzebuje przede wszystkim czasu i obserwacji”.
Podszedłem bliżej.
Drżącymi palcami sięgnęłam przez otwór w inkubatorze i dotknęłam jego dłoni.
Jego palce owinęły się wokół mojego małego palca.
Ten delikatny uścisk roztrzaskał coś we mnie.
Zacząłem płakać.
„Jak go nazwała?”
„Ona tego nie zrobiła.”
Spojrzałem na lekarza.
„Powiedziała, że czeka.”
Spojrzałem na syna zamglonymi oczami.
„Jestem tutaj” – wyszeptałem. „Tata jest tutaj”.
Po spędzeniu kilku minut przy nim, dr Lawson zaprowadził mnie do pokoju Clover.
„Ona jest obudzona.”
Wszedłem cicho.
Clover leżała oparta o poduszki, wyczerpana i blada, z kroplówką podłączoną do ręki.
Jej ciemne włosy rozsypały się na poduszce.
Gdy mnie zauważyła, jej oczy rozszerzyły się.
„Bernard?”
Jej głos był ledwo słyszalny.
„Co tu robisz?”
Powoli podszedłem do łóżka.
„Dr Lawson do mnie zadzwonił.”
Koniczyna spojrzała na mnie.
„Opowiedziała mi o naszym synu.”
Na jej twarzy malowało się zmieszanie.
„Zadzwoniła do ciebie?”
„Wpisałeś mnie jako jego ojca.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
