Koniczyna spojrzała w stronę okna.
„Wpisałam cię do dokumentacji medycznej. Nie sądziłam, że ktoś się z tobą skontaktuje”.
A potem dodała cicho:
„Myślałem, że już podjąłeś decyzję.”
Te słowa podziałały na mnie jak cios pięścią.
„Jaka decyzja?”
Zamknęła oczy.
„Bernard, nie.”
„A czego nie?”
“Udawać.”
Jej głos się załamał.
„Już wystarczająco boli.”
Pochyliłem się do przodu.
„Clover, przysięgam ci, nie wiedziałem, że jesteś w ciąży”.
Spojrzała na mnie.
„Oczekujesz, że w to uwierzę?”
“Tak!”
Mój głos się załamał.
„Gdybym wiedziała, że nosisz w sobie moje dziecko, naprawdę myślisz, że pozwoliłabym ci przejść przez to samej?”
Zaczęła płakać.
„Zadzwoniłem do ciebie.”
Zamarłem.
“Co?”
„Dzwoniłem do ciebie sześć razy w kwietniu, po tym jak lekarz wszystko potwierdził”.
Nic nie powiedziałem.
„Zostawiłem trzy wiadomości głosowe. Prosiłem cię o spotkanie. Powiedziałem, że to pilne. Powiedziałem, że wydarzyło się coś, co odmieni nasze życie”.
Ścisnęło mnie w żołądku.
“Kwiecień?”
„Nigdy nie odpowiedziałeś.”
Jej łzy płynęły szybciej.
„Około tydzień później otrzymałem automatyczną wiadomość od kogoś z twojej firmy, który poinformował mnie, że wszelka dalsza komunikacja z tobą musi odbywać się za pośrednictwem twojego korporacyjnego radcy prawnego”.
Całe moje ciało zrobiło się zimne.
“NIE.”
Koniczyna pokręciła głową.
„Założyłem, że wiesz. Myślałem, że twoi prawnicy powiedzieli ci, że jestem w ciąży, a ty postanowiłeś, że nie chcesz mieć ze mną nic wspólnego.”
„Nie, Clover.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
