Podczas gdy ja krwawiłem, zamieniając się w śnieg, on przygotowywał się do odebrania mi dziecka, spadku i udziałów w firmie mojego ojca.
Dotknąłem miękkiego policzka Hope. „Odejdź.”
Maska Victora pękła. „Myślisz, że ktoś ci uwierzy?”
Margot nachyliła się bliżej. „Histeryczna kobieta w śnieżycy? Przeciwko mojemu synowi?”
Wyszli śmiejąc się.
To był ich drugi błąd.
Najpierw założyli, że nie mam żadnych przyjaciół.
Pan Alvarez był kiedyś dyspozytorem. Jego skaner przechwycił rozmowę Victora z Margot przed atakiem.
„Do rana jej nie będzie” – powiedział Victor. „Wtedy majątek ruszy bez przeszkód”.
Moja elektroniczna niania zarejestrowała jego groźbę przy drzwiach. Szpital sfotografował moje odmrożenia, siniaki i poszarpane stopy. Mój były przełożony, prokurator okręgowy Rowan Blake, wszedł do mojego pokoju czwartego dnia z papierowym kubkiem pełnym okropnej kawy i morderczym spojrzeniem w oczach.
„Eleno” – powiedział – „proszę, powiedz mi, że zachowałaś kopie”.
Wskazałem na torbę z pieluchami.
W środku, w podszewkę, wszyty był pendrive.
Przelewy zagraniczne Victora. Sfałszowane podpisy. Zmiany w ubezpieczeniu na życie. E-maile do jego kochanki, Claire, omawiające ich ślub „po tym, jak problem z burzą zniknie”.
Rowan powoli wypuścił powietrze. „Wybrał niewłaściwą kobietę”.
„Nie” – powiedziałem, przyciągając Hope bliżej. „Zaatakował niewłaściwą matkę”.
Zniknęłam na sześć miesięcy.
Nie zniknął. Zbudowany.
Nakaz ochrony. Areszt tymczasowy. Zamrożone konta. Ciche wezwania. Pozew cywilny złożony pod klauzulą tajności. Śledztwo karne wszczęte, a Victor nie wiedział, ile mamy.
Victor nabrał pewności siebie.
Powiedział sąsiadom, że przeżyłem załamanie nerwowe. Pozował online z Claire na imprezach charytatywnych. Margot udzielała wywiadów o „mężczyznach zniszczonych fałszywymi oskarżeniami”. Wprowadzili się do mojego domu, pili wino mojego ojca i zaplanowali wiosenny ślub w tej samej sali balowej, w której tańczyliśmy z Victorem.
Zaproszenie przyszło w kremowej kopercie.
Victor Arden i Claire Voss proszą o zaszczyt Państwa obecności.
Zaśmiałem się po raz pierwszy od miesięcy.
Potem zadzwoniłem do Rowana.
„Myśli, że wygrał” – powiedziałem.
Rowan odpowiedział: „W takim razie niech pójdzie do ołtarza”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
