Uwielbiała też perfekcję z intensywnością graniczącą z oddaniem. Jej dom wyglądał jak permanentnie zaaranżowany dla fotografa z magazynu. Ręczniki złożone na trzy równe części. Poduszki ułożone pod kątem, idealnie do siebie pasujące. Zdjęcia rodzinne w identycznych srebrnych ramkach na kominku, ani jedno nie wystające. Prawie perfekcja nigdy nie wystarczała Patricii. Planowanie ślubu tylko pogarszało tę tendencję.
Dbała o kwiaty, krzesła, tort, serwetki, a nawet o dokładną wysokość środków stołu, ponieważ, jak twierdziła, wyższe ozdoby „sprawiały, że ludzie znikali na fotografiach”.
Pewnej niedzieli rozłożyła na kuchennym stole trzy główne zdjęcia, niczym dowody w procesie.
„To właśnie to” – oznajmiła, dotykając środkowego zdjęcia.
Derek pochylił się, żeby spojrzeć. „Są identyczne”.
Patricia wyglądała na autentycznie urażona. „Absolutnie nie”.
Przysunąłem się bliżej. „W tym środkowym jest jeszcze jeden kwiatek”.
„Dziękuję, Claire.”
Derek policzył je powoli. „Jeden kwiat”.
„Jeden kwiat zmienia równowagę.”
„Ludzie przychodzą oglądać nasz ślub, mamo. Nikt nie liczy kwiatów.”
„Będę wiedział.”
Nie mogłem się powstrzymać od śmiechu. „Wszedł prosto w to miejsce”.
Patricia obdarzyła mnie krótkim, aprobującym uśmiechem, po czym ponownie stuknęła w zdjęcie. „Możesz się ze mnie nabijać, ale szczegóły są ważne. Zwłaszcza na fotografiach”.
Derek jęknął i odchylił się na krześle. „Znowu nie te zdjęcia”.
„Chcę po prostu, żeby wszystko wyglądało pięknie” – powiedziała, zbierając zdjęcia z powrotem w schludny, precyzyjny stosik.
Wtedy jeszcze uważałem perfekcjonizm Patricii za irytujący, a nie za naprawdę niebezpieczny. I tak miałem na głowie pilniejsze sprawy. Lily miała bielactwo.
Co powiedział chłopiec w szkole
Blade plamy pokrywały fragmenty jej palców, łokcie, kolana i jedną stronę szyi. Dla mnie nie były bardziej niezwykłe niż jej brązowe oczy czy mała przerwa między przednimi zębami – po prostu kolejny fakt dotyczący ciała mojej córki. Ale Lily niedawno zaczęła zdawać sobie sprawę, że inni ludzie nie zawsze postrzegają je tak samo jak ja.
Pewnego popołudnia siedziała na kuchennym blacie, podczas gdy ja przygotowywałem obiad, i od niechcenia pocierała bladą plamę na nadgarstku.
“Mama?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
