Sophie zbladła.
„Proszę pani, kazała mi pani posegregować je według miasta.”
Olivia cicho się zaśmiała.
„Nie wymyślaj, Sophie. Po prostu to przerób.”
Michael patrzył.
Nic nie powiedział.
Dwa dni później jego ojciec, Robert, poruszył ten temat przy śniadaniu.
„Olivia mówi, że Sophie jest ostatnio bardzo rozkojarzona. Może powinnaś pomyśleć o jej zastąpieniu przed ślubem”.
Michael spojrzał w górę.
„Sophie?”
„Tak. Najwyraźniej ciągle popełnia błędy.”
To nie pasowało do niczego, co widział Michael.
A potem coś go olśniło, co ścisnęło mu żołądek.
Olivia nie tylko źle traktowała Sophie.
Powoli budowała narrację – Sophie jako osobę niefrasobliwą i niewiarygodną – tak aby gdy w końcu ją zwolni, wszyscy pomyśleli, że Sophie sobie na to zasłużyła.
Michael postanowił na razie nie konfrontować się z Olivią.
Najpierw chciał mieć pewność.
Zaczął od Margaret.
„Babciu, chcę, żeby Sophie skupiła się przede wszystkim na opiece nad tobą.”
Margaret zdjęła okulary.
„Wreszcie zwracasz uwagę?”
Wyraz twarzy Michaela uległ zmianie.
„Co to znaczy?”
Westchnęła.
„Nic, czego nie powinieneś sam odkryć.”
Tego samego dnia Michael zatrudnił kogoś innego do cięższych porządków i zreorganizował obowiązki domowe.
Sophie skupiłaby się na opiece nad Margaret, pracowałaby w stałych godzinach i miałaby czas, żeby chodzić na zajęcia.
Kiedy Olivia się o tym dowiedziała, zareagowała natychmiast.
„Dlaczego zmieniłeś obowiązki Sophie bez rozmowy ze mną?”
„Ponieważ babcia potrzebuje stałej opieki.”
„Liczyłam na pomoc Sophie przy organizacji ślubu”.
„Mamy innych pracowników.”
Olivia spojrzała na niego.
„Ostatnio sporo rzeczy zmieniłeś.”
„Może pewne rzeczy trzeba było zmienić”.
Olivia nie odpowiedziała.
Pozostało dziesięć dni do ślubu.
Od tego momentu zaczęła budować coś poważniejszego.
Pewnego popołudnia wręczyła Sophie plan sali weselnej.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
