Zostałem sam na deszczu.
Przez trzynaście lat dążyłem do władzy, ponieważ wierzyłem, że sukces oznacza siedzenie przy właściwym stole, noszenie właściwego garnituru, zawarcie związku małżeńskiego z właściwą rodziną i posiadanie wystarczającej ilości rzeczy, aby nikt nigdy nie mógł mną pogardzać.
Aby osiągnąć to życie, przekroczyłem Elenę.
Porzuciłam dwójkę dzieci jeszcze przed ich narodzinami.
I przekonałem sam siebie, że ta ofiara była warta zachodu.
Teraz cały świat znał imiona moich synów.
I nigdy nie poznali mojego jako swojego ojca.
Zamknąłem oczy, gdy z widowni dobiegły ciche oklaski.
Wtedy w końcu zrozumiałem największą tragedię mojego życia.
Nie chodziło o utratę Sterling Dominion.
Nie chodziło o utratę rezydencji.
Nie chodziło o utratę majątku Victorii.
Tragedią było to, że trzynaście lat wcześniej posiadałem już wszystko, co było dla mnie ważne.
Wspaniała kobieta, która mnie kochała.
Dwóch niezwykłych synów czeka na narodziny.
Rodzina, która mogłaby być moją rodziną.
I wyrzuciłem to wszystko, bo nie potrafiłem odróżnić czegoś naprawdę wartościowego od czegoś, co po prostu błyszczy.
Wymieniłem złoto na mosiądz.
A kiedy w końcu zrozumiałem różnicę, złoto już mnie nie chciało.
