„Wybacz mi. Proszę, naprawdę mi wybacz. Zachowałem się jak kompletny idiota”.
Wieczorem 6 stycznia Lena wróciła do domu. Igor powitał ją w drzwiach ogromnym bukietem róż i winnym uśmiechem.
„Mama wyszła dziś rano o dziesiątej”. Oczywiście była zdenerwowana, ale powiedziałam jej, że mój szef zagroził mi zwolnieniem, jeśli nie pójdę do pracy. Przez chwilę narzekała, ale potem wyszła.
Mieszkanie było nieskazitelnie czyste. Było oczywiste, że Igor spędził cały dzień na sprzątaniu.
„Sporządziłem plan na pozostałe dni” – powiedział, prowadząc Lenę do kuchni, gdzie na stole leżała kartka papieru z harmonogramem. „Siódmego pojedziemy do Galerii Trietiakowskiej na wystawę Ajwazowskiego. Ósmego pojedziemy na narty do Sieriebriańskiego Boru, jeśli pogoda pozwoli. Wziąłem też dwa dodatkowe dni wolnego, dziewiąty i dziesiąty, żebyśmy mogli pojechać do Suzdalu zgodnie z planem. Hotel już zarezerwowałem”.
Lena spojrzała na kartkę. Czystym pismem Igor zapisał wszystko, o czym marzyła na te wakacje.
Poczuła, jak resztki urazy zaczynają topnieć.
„Igorze, naprawdę rozumiesz?”
Skinął głową.
„Tak. Rozumiałam, jak się czułeś za każdym razem, gdy mama przychodziła z wizytą. Rozumiałam, dlaczego byłeś zły, kiedy podejmowałam decyzje bez pytania. I w końcu zrozumiałam najważniejszą rzecz: nie jesteś tylko moją żoną. Jesteś moją partnerką. I zawsze konsultujesz się z partnerką przed podjęciem decyzji”.
Lena go przytuliła.
„Wiesz, ja też coś zrozumiałam. Jeśli nie będziesz bronić swoich granic, nikt inny tego nie zrobi. A czasami musisz odejść, żeby ktoś cię naprawdę wysłuchał”.
„Ale wróciłeś” – powiedział Igor z uśmiechem.
„Wróciłem” – zgodziła się. „Bo wygląda na to, że w końcu dojrzałeś”.
7 stycznia przechadzali się korytarzami Galerii Trietiakowskiej, podziwiając morskie pejzaże Ajwazowskiego.
Ósmego zjeżdżali na nartach po zaśnieżonych trasach Sieriebriańskiego Boru, padając w śnieg i śmiejąc się jak dzieci.
Dziewiątego dnia wsiedli do samochodu i pojechali do Suzdalu, gdzie spędzili dwa dni, wędrując po zabytkowych uliczkach, robiąc zdjęcia przy białych, kamiennych kościołach i zajadając się ciepłymi wypiekami w przytulnych kawiarenkach.
„To były najlepsze wakacje w życiu” – powiedziała Lena wieczorem 10 stycznia, jadąc do domu zaśnieżoną autostradą.
„Zgadzam się” – przytaknął Igor. „I wiesz co? Następnym razem, gdy mama będzie chciała przyjechać, najpierw cię zapytam. Razem zdecydujemy, kiedy ją zaprosić i jak długo zostanie”.
„Weekend by wystarczył” – powiedziała Lena z uśmiechem. „Dwa tygodnie to za długo, nawet dla najukochańszej teściowej”.
„Nawet dla najukochańszej” – przytaknął Igor, ściskając jej dłoń.
W oddali migotały światła Moskwy.
Wakacje dobiegały końca, ale Lena czuła, jakby wracała nie tylko do mieszkania, ale do kogoś, kto w końcu nauczył się jej słuchać.
To było warte o wiele więcej – więcej niż jakiekolwiek wakacje czy starannie ułożony plan.
Czasem trzeba odejść, żeby wrócić. A czasem trzeba być silnym, żeby związek mógł się umocnić.
Lena to zrozumiała.
I wyglądało na to, że Igor też.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
