„Nie, Anton. To nie jest ultimatum. To po prostu fakt. Już dawno dokonałeś wyboru. Jestem po prostu zmęczony walką o drugie miejsce. Twoja matka wygrała. Możesz jej to powiedzieć”.
„Marina! Marina, wróć!”
Ale ona już zniknęła za rogiem schodów.
Anton usłyszał trzask drzwi wejściowych. Chwilę później zapalił się silnik jego samochodu.
Stał w drzwiach, wpatrując się w pustą klatkę schodową, podczas gdy panika powoli w nim narastała.
Telefon w kieszeni zawibrował.
To była jego matka.
„Kochanie, już idę! Kupiłem nowe zasłony do twojego pokoju, bo te, które masz, są kompletnie wyblakłe. Kupiłem też jedzenie. Przygotuję ci prawdziwy obiad zamiast mrożonek, które daje ci żona”.
Anton spojrzał na wiadomość i po raz pierwszy w życiu poczuł irytację z powodu „troski” matki.
Nowe zasłony.
Bez pytania.
Jak zawsze.
Wrócił do mieszkania i wszedł do sypialni.
Na łóżku leżało kilka rzeczy, o których Marina zapomniała lub które celowo zostawiła.
Jej ulubiony szlafrok.
Zdjęcie z wakacji.
Jej pierścionek.
Obrączka ślubna leżała na stoliku nocnym, a jej widok zaparł Antonowi dech w piersiach.
Zostawiła pierścionek.
Nie pojechała po prostu do znajomego na kilka dni.
Zostawiła go.
Telefon znów zawibrował.
„I powiedz Marinie, żeby przestała farbować włosy na ten wulgarny kolor. Kupiłem jej kasztanową farbę. Będzie jej o wiele lepiej pasować”.
Anton usiadł na łóżku i ukrył twarz w dłoniach.
Dopiero teraz zaczął rozumieć.
Przez te wszystkie lata wybierał wygodę.
Łatwiej było zgodzić się z matką niż stanąć w obronie żony.
Łatwiej było poprosić Marinę, żeby pogodziła się z sytuacją, niż postawić matkę na swoim.
Łatwiej było udawać, że wszystko jest w porządku, niż przyznać, że problem jest poważny.
Pojawiła się kolejna wiadomość.
„I jeszcze jedno, kochanie. Myślę, że czas pomyśleć o dzieciach. Porozmawiam z Mariną i wyjaśnię, że w jej wieku wkrótce urodzi. Moja sąsiadka Wala już opiekuje się drugim wnukiem, a ja wciąż czekam”.
Anton pamiętał twarz Mariny za każdym razem, gdy matka mówiła o dzieciach.
Pamiętał ból w jej oczach.
On i Marina bezskutecznie starali się o dziecko od dwóch lat. Przeszli badania lekarskie, a każda uwaga matki raniła Marinę jak nóż.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
