Spojrzałem na długopis, a nie na jej twarz. Tak było łatwiej. Nie dlatego, że się jej bałem, ale dlatego, że dokładnie wiedziałem, czego ode mnie chce. Chciała frustracji. Chciała, żebym się bronił. Chciała, żebym się na tyle wzruszył, żeby potwierdziła każdy osąd, który wniosła do pokoju, zanim usiądę.
Nie dałem jej tego.
Odetchnąłem raz.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, boczne drzwi się otworzyły.
Do pokoju wszedł mężczyzna w drogim, granatowym garniturze, zerkając na telefon. Zrobił dwa kroki w głąb pokoju, zatrzymał się w pół kroku i wpatrywał się we mnie.
Energia zmieniła się tak szybko, że nawet Filamina to zauważyła.
Odwróciła się w jego stronę, już przywołując na twarz uprzejmy uśmiech, jakiego używają dyrektorzy w stosunku do ważnych klientów.
Ale mężczyzna na nią nie patrzył.
Patrzył na mnie.
„To ty!” – wykrzyknął, a na jego twarzy pojawiło się szczere ciepło. „Cudzoziemka”.
Moje palce znieruchomiały na krawędzi portfolio.
Wszedł głębiej do pokoju. „Uratowałeś nas w zeszłym roku, kiedy wszyscy konsultanci mówili, że nasza linia produktów jest skazana na porażkę. Twoja strategia całkowicie odmieniła sytuację”.
Usta osoby przeprowadzającej wywiad lekko się otworzyły.
Po raz pierwszy odkąd wszedłem do tego pokoju, Filamina Oswald wyglądała na niepewną.
Mężczyzna zwrócił się w jej stronę, jakby dopiero teraz przypomniał sobie o obecności kogoś jeszcze.
„Eliasie” – powiedziała Filamina, a jej głos nagle stał się jaśniejszy. „Nie wiedziałam, że dołączysz do nas tak wcześnie”.
„Byłem przed jedenastą trzydzieści” – powiedział, wciąż się do mnie uśmiechając. „I bardzo się z tego cieszę”.
Następnie spojrzał na CV leżące na stole.
„Aviva Renault” – powiedział, niemal się śmiejąc. „Powinienem był się domyślić. Dołącza do twojego zespołu?”
Filamina mrugnęła.
„Nadal jesteśmy w trakcie—”
„To natychmiast przypieczętowałoby transakcję” – kontynuował Elias. „Właśnie dlatego tu dziś jestem. Chcemy potroić naszą inwestycję w waszą firmę. Jeśli Aviva będzie częścią zespołu strategicznego, będę mógł powiedzieć zarządowi, że jesteśmy w dobrych rękach”.
Cisza, która zapadła, nie była pusta.
Wnętrze było wypełnione wszystkim, co Filamina powiedziała dziesięć sekund przed jego wejściem.
Mało prawdopodobne.
Wątpliwy.
Udekorowany.
Elias znów na mnie spojrzał.
„Przepraszam, że przerywam” – powiedział, choć nie brzmiał na skruszonego. „Ale każde słowo było szczere. Jej strategia pozwoliła nam zaoszczędzić fortunę i otworzyła przed nami cały region”.
Następnie skinął głową po raz ostatni i ruszył w stronę drzwi.
„Pozwolę ci kontynuować.”
Drzwi zamknęły się za nim.
Przez chwilę Filamina milczała.
Jej ręka zawisła nad moim CV, ale już go nie dotknęła. Poprawiła papier, jakby stał się czymś cenniejszym, podczas gdy ona nie zwracała na niego uwagi.
„Cóż” – powiedziała w końcu, poprawiając okulary. „To naprawdę zaskakujące”.
Spojrzałem na nią.
Elias Bowen był prezesem jednej z najszybciej rozwijających się firm z branży dóbr konsumpcyjnych w Ameryce Północnej. Był też znany z tego, że trudno było na nim zrobić wrażenie. Jego poparcie w dwadzieścia sekund dokonało tego, czego moje CV, moje osiągnięcia i moje spokojne wyjaśnienia nie dokonały w dwadzieścia minut.
Sztywna postawa Filaminy złagodniała.
Krytyczny ton zniknął z jej głosu.
„Opowiedz mi więcej” – powiedziała nagle ciepłym tonem – „o tym, jak współpracowałeś z jego firmą”.
Wziąłem głęboki oddech.
„W zeszłym roku opracowałem dla nich strategię wejścia na rynek Azji Południowo-Wschodniej. Ich poprzedni konsultanci odradzali ekspansję, powołując się na bariery kulturowe. Ja jednak zidentyfikowałem konkretne możliwości regionalne, które przeoczyli”.
Pokiwała głową z entuzjazmem, jakby w ogóle nie poświęciła poprzedniej części wywiadu na dociekanie, czy w ogóle cokolwiek zrobiłem.
„Fascynujące” – powiedziała. „A jakie są rezultaty?”
„Wzrost na poziomie trzydziestu siedmiu procent w ciągu pierwszych dwóch kwartałów, co przewyższyło pierwotne prognozy o kilkanaście procent”.
“Imponujący.”
Teraz szybko robiła notatki.
„Powinniśmy przyspieszyć rozpatrywanie Twojej aplikacji. Biorąc pod uwagę Twoje doświadczenie, moglibyśmy rozważyć Twoją kandydaturę na stanowisko starszego dyrektora. Wynagrodzenie byłoby dość wysokie.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
