Część 2
Trzy dni później Vanessa zaczęła planować moje usunięcie z własnej firmy.
Myślała, że jestem uwięziona na górze, w mojej sypialni, bezbronna pod jedwabnymi prześcieradłami i drogimi kłamstwami. Nie wiedziała, że w bibliotece są kamery, w gabinecie mikrofony i prywatna winda, która prowadzi do mojego pokoju ochrony.
O północy oglądałem ją na sześciu monitorach.
Stała obok Daniela, mojego tak zwanego najlepszego przyjaciela, nalewając whisky z uśmiechem tak ostrym, że mógłby ciąć szkło.
„On nie wytrzyma” – powiedział Daniel. „Zarząd wpadnie w panikę”.
Vanessa się roześmiała. „Dobrze. Jak już za niego wyjdę, będę zabiegać o opiekę medyczną. Potem przekażemy mu prawo głosu. Potem…” Uniosła kieliszek. „Biedny Adrian może dojść do siebie w jakimś cichym ośrodku”.
Moja szczęka się zacisnęła.
Daniel pochylił się bliżej. „A pokojówka?”
Uśmiech Vanessy zniknął. „Zwolnij ją. Patrzy na niego, jakby się liczył”.
Zapisałem nagranie.
Następnego ranka Vanessa weszła do mojego pokoju, niosąc kwiaty jak na jakimś przedstawieniu. Clara stała przy oknie, składając ręczniki.
„Moje biedactwo” – powiedziała Vanessa głośno, na wypadek gdyby ktoś podsłuchiwał. „Rozmawiałam ze specjalistą. W prywatnym ośrodku opieki. Bardzo spokojnie”.
Spojrzałem w górę. „Chcesz mnie odesłać?”
„Dla twojego dobra”. Jej wzrok powędrował w stronę Clary. „I będziemy musieli zredukować personel. Niektórzy za bardzo się przywiązują”.
Palce Clary zatrzymały się.
Vanessa podeszła bliżej. „Spakuj swoje rzeczy do wieczora”.
„Nie” – powiedziałem.
W pokoju zapadła cisza.
Vanessa powoli się odwróciła. „Słucham?”
„Klara zostaje.”
Jej twarz stwardniała. „Nie będziesz już wydawał rozkazów, Adrianie.”
Pozwoliłem, by cisza się przeciągnęła. Potem uśmiechnąłem się lekko.
To był pierwszy raz, kiedy strach dotknął jej oczu.
Szybko doszła do siebie. „Dobrze. Zatrzymaj swoją małą służącą. Nie będzie miało to znaczenia”.
Ale to miało znaczenie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
