“Najpierw musisz coś zobaczyć.”
Zaprowadził nas do cichego holu.
Rebecca i Chris podążali tuż za nimi.
Kierownik wszedł do małego biura i położył telefon na biurku.
„To nagranie z monitoringu”.
Moje serce waliło.
“Powiedz mi tylko, czy ona żyje.”
Zawahał się.
“Proszę obejrzeć.”
Nacisnął przycisk „play”.
Pierwsze nagranie pochodziło z kamery zamontowanej na końcu zatoki.
Łódź bananowa pojawiła się dokładnie tam, gdzie się spodziewałem.
Zmierzał z powrotem w stronę ośrodka.
Poczułem ulgę.
„Wracają”.
Liam zaczął nagle gorączkowo dawać znaki kierowcy, który natychmiast skręcił i opuścił ośrodek.
Zamiast iść dalej w stronę plaży, skręcił ostro.
Prosto z ośrodka.
„Co on robi?”
Słowa uciekły mi z głowy, zanim zdałem sobie sprawę, że je wypowiedziałem.
Daniel podszedł bliżej ekranu.
„Dlaczego on odchodzi?”
Menedżer wstrzymał odtwarzanie filmu.
Nikt w pokoju się nie poruszył.
Rebecca wpatrywała się w zamrożony obraz swego syna.
“Nie rozumiem.”
Ja też nie.
Łódź była już prawie w domu.
Dlaczego Liam miałby nagle zmienić kierunek?
Kierownik wziął głęboki oddech.
“Oglądaj dalej.”
Otworzył drugi klip i ponownie nacisnął przycisk odtwarzania.
Nagranie zostało wznowione.
Przez kilka sekund nic się nie działo.
Wtedy Maya osunęła się na bok.
W pewnej chwili siedziała już wyprostowana.
Następnie osunęła się na bok nadmuchiwanego pojazdu.
Zakryłem usta.
“NIE.”
Liam spojrzał na nią.
Nawet przez ziarnisty materiał filmowy dostrzegłem panikę na jego twarzy.
Wyciągnął do niej rękę.
Krzyknął coś.
Następnie zaczął gorączkowo machać obiema rękami w stronę brzegu.
On jej nie zabierał.
Próbował ją uratować.
Łódź zniknęła za skalistym cyplem.
Menedżer otworzył kolejny klip.
„Ta kamera należy do kliniki Blue Cove”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
