Lekarz się uśmiechnął.
„Większość ludzi zapomina o naszym istnieniu. On nie. Wiedział, że sprowadzenie jej tutaj będzie o wiele szybsze niż powrót do ośrodka”.
Spojrzałem na zamrożony obraz Liama trzymającego Mayę.
“On ją uratował.”
Lekarz skinął głową.
„Podjął dokładnie właściwą decyzję”.
Zawahał się, zanim dodał: „Jeszcze pięć minut…”
Nie dokończył zdania.
Nie musiał.
Łzy zamazały mi obraz.
Kilka minut później dotarliśmy do kliniki.
Maya siedziała wyprostowana na szpitalnym łóżku, wyglądała na wyczerpaną, ale uśmiechała się słabo.
Gdy nas zobaczyła, wybuchnęła płaczem.
“Przepraszam.”
Przeszedłem przez pokój dwoma krokami i objąłem ją.
„Nigdy nie musisz za to przepraszać”.
Ona się mnie trzymała.
“Wystraszyłem się.”
“Ja wiem.”
Daniel pocałował ją w czubek głowy.
„Cieszymy się, że tu jesteś.”
Po drugiej stronie pokoju Liam stał spokojnie przy oknie.
Jego ubranie nadal było przemoczone.
Jego ręce drżały.
Podszedłem do niego.
On przeszukał moją twarz. Ja przeszukałem jego.
Potem go przytuliłam.
Tak mocno, jak przytuliłem własną córkę.
“Przepraszam.”
Wyglądał na zdezorientowanego.
“Po co?”
„Przez chwilę…” Przełknęłam ślinę. „Myślałam, że ją nam zabierasz”.
Pokręcił głową.
„Pomyślałbym to samo”.
Śmiałem się przez łzy.
„Dziękuję. Uratowałeś moją córeczkę.”
Uśmiechnął się niezręcznie.
Następnie Rebecca przeszła przez pokój i przytuliła syna.
Chris dyskretnie otarł oczy.
Następnego ranka poszliśmy z powrotem tą samą plażą.
Ocean znów wyglądał spokojnie.
Jakby nic się nie stało.
Maya wsunęła swoją dłoń w moją.
Czegoś takiego nie robiła od lat.
Ścisnąłem go delikatnie.
Żadne z nas nie puściło.
Po chwili spojrzała na mnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
