Szybko wyzdrowiał. Zawsze tak było.
„Myślałem, że cię straciłem”. Wyciągnął do mnie ręce.
Cofnąłem się.
„Nie dotykaj mnie.”
Vivian położyła teczki przed każdym członkiem zarządu. „Przeglądacie dowody usiłowania zabójstwa, oszustwa ubezpieczeniowego, oszustwa w zakresie papierów wartościowych, spisku, nadużyć finansowych wobec małżonka i fałszowania dokumentacji morskiej”.
Cassandra wyszeptała: „Marcus?”
Warknął: „Zamknij się”.
I oto był.
Żadnych kamer. Żadnych łez. Tylko człowiek pod lakierem.
Stuknąłem w pilota.
Ekran za moim krzesłem rozświetlił się nagraniem z jachtu: Marcus za mną na pokładzie. Jego stopa uderza mnie w plecy. Moje ciało przewraca się za burtę.
W pomieszczeniu rozległ się zbiorowy dźwięk, częściowo przerażenia, częściowo wściekłości.
Potem nastąpił dźwięk.
„Ocean załatwia sprawy.”
Cassandra zaczęła płakać. „Powiedział, że to tylko po to, żeby ją nastraszyć. Powiedział, że potem wszystko podpisze”.
Marcus odwrócił się do niej tak szybko, że aż było to zabawne.
„Ty głupi…”
Jeden z agentów złapał go za ramię, zanim zdążył się ruszyć. Drugi odczytał mu prawa.
Marcus spojrzał na mnie, naprawdę spojrzał i zrozumiał to, w co nigdy nie był w stanie uwierzyć.
Nie udało mi się przeżyć dzięki szczęściu.
Przeżyłam, bo go znałam.
„Nie możesz tego zrobić” – syknął, gdy go skuli. „Jestem twoim mężem”.
Pochyliłem się wystarczająco blisko, aby tylko on mógł mnie usłyszeć.
„Nie” – powiedziałem. „Jesteś moim oskarżonym”.
Procesy trwały dziewięć miesięcy.
Marcus dostał dwadzieścia osiem lat. Cassandra zgodziła się na układ, zeznawała i nadal dostała siedem. Ich aktywa zostały zamrożone, a następnie zajęte. Firma ubezpieczeniowa pozwała ich do sądu. Zarząd usunął wszystkich sojuszników, którzy zignorowali moje ostrzeżenia. Moje akcje wróciły nietknięte. Moja firma przetrwała.
Ja też.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
