Dylan twierdził, że zamierzał jedynie przesunąć samochód bliżej wody, ale Owen, operator holownika, przedstawił inną wersję wydarzeń. Wyjaśnił, że Dylan zapłacił mu 300 dolarów za przymocowanie Mustanga do jego sprzętu, opuszczenie go po rampie i wypuszczenie do jeziora.
„Richard powiedział mi, że Claire zatwierdziła całą sprawę” – wyjaśnił Owen. „Nie dotykałbym samochodu, gdybym wiedział, że nie wyraziła na to zgody”.
Tata natychmiast zaprzeczył, jakoby cokolwiek autoryzował, twierdząc, że nigdy nie spodziewał się, że pojazd wyląduje pod wodą. Niestety dla nich obojga, moja kuzynka Rachel nagrała cały wyczyn telefonem.
Rachel początkowo myślała, że Dylan planuje zabawną niespodziankę ślubną, więc zaczęła filmować, gdy przyjechała laweta. Na nagraniu widać, jak tata zachęca pozostałych do całkowitego wjechania Mustangiem do jeziora, bo oczekiwał, że moja reakcja wszystkich rozbawi.
Na nagraniu widać też było Dylana śmiejącego się z tego, czy firma ubezpieczeniowa mogłaby wymienić mojego klasycznego Mustanga na nowszy pojazd. Kiedy zastępca szeryfa Vasquez obejrzał nagranie, tata poczuł się wyraźnie nieswojo, uświadamiając sobie, że jego własne słowa przeczą wyjaśnieniom, które właśnie podał.
Krótko po zachodzie słońca nurkowie zlokalizowali mojego Mustanga około sześciu metrów pod powierzchnią. Osiadł dziobem do dołu wśród zanurzonych gałęzi i gęstego mułu, co utrudniało wydobycie w słabnącym świetle.
Szeryf zorganizował przyjazd ciężkiego sprzętu ratowniczego następnego ranka, ale opóźnienie stworzyło kolejny poważny problem. Moja teczka na dokumenty była zaprojektowana tak, aby wytrzymać wodę przez trzydzieści minut, a była już zanurzona od prawie czterech godzin.
Ethan spędził wieczór, kontaktując się z partnerem zarządzającym swojej firmy, klientem, którego dowody zostały naruszone, oraz laboratorium kryminalistycznym odpowiedzialnym za badanie dysku twardego. Wszyscy rozumieli, że incydent mógł wpłynąć na ważne federalne śledztwo w sprawie oszustwa finansowego, mimo że nikt jeszcze nie wiedział, czy przechowywane informacje przetrwały.
Około północy siedziałam sama na schodach hangaru na łodzie, trzymając papierowy kubek kawy. Moja suknia ślubna była poplamiona u dołu, starannie ułożone włosy zaczynały się rozpadać, a ja z trudem godziłam się z myślą, że mój brat celowo zniszczył coś, co powierzył mi dziadek.
Dylan w końcu podszedł i zatrzymał się kilka kroków od niego, z rękami w kieszeniach.
„Powinnaś mnie ostrzec, Claire.”
Spojrzałem w górę, szczerze niepewny, czy dobrze usłyszałem.
„Przed czym cię ostrzegałem?”
„O zostawianiu ważnych rzeczy w samochodzie. Skąd miałem wiedzieć?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
