W dniu porodu mąż zostawił mnie samą, bo „i tak by go nie wpuścili”. Dopiero gdy po wszystkim zobaczyłam jego wiadomość o teściowej, zrozumiałam, że tego dnia urodziło się we mnie coś jeszcze

Nie wiem, czy istnieje zdanie, które może bardziej zawstydzić człowieka.

Pocałowałam go w czoło.

— Idź spać, kochanie.

Kiedy zniknął za drzwiami, Mihai przez długą chwilę nic nie mówił.

Potem sięgnął do szuflady kredensu.

Wyjął moją wizytówkę.

„Ana Popescu — księgowość i rozliczenia.”

Położył ją przede mną.

— Wiesz, dlaczego ją zachowałem?

Nie odpowiedziałam.

— Dałaś mi ją na naszym drugim spotkaniu. Byłaś dumna. Powiedziałaś: „Pierwszy raz w życiu mam coś swojego”.

Przesunął wizytówkę w moją stronę.

— Gdzie jest tam napisane „bankomat Aliny”?

— Nie kpij.

— Nie kpię.

Jego głos zadrżał.

Pierwszy raz tego wieczoru.

— Jestem wściekły, Ana. Ale nie o cztery tysiące osiemset złotych. Jestem wściekły, bo nasz syn chodzi w pękniętych okularach i boi się poprosić o nowe, żeby nie robić nam problemu.

— Nie wiedziałam, że są aż tak zniszczone.

— Ale wiedziałaś, że potrzebuje nowych.

— Mama powiedziała, że jeśli nie pomogę, odetną jej prąd.

Mihai natychmiast wziął mój telefon.

— Zadzwoń do niej.

— Teraz?

— Teraz.

Wybrałam numer.

Mama odebrała po drugim sygnale.

— Aniu? Wszystko dobrze?

Mihai nie odezwał się. Włączyłam głośnik.

— Mamo, zapłaciłaś rachunek za prąd?