„Przyszedł osobiście. Uważał, że jego żona i jej brat, Colin Voss, byli zamieszani w sfingowane oszustwo ubezpieczeniowe w jego firmie budowlanej. Przyniósł dokumenty, e-maile i wyciągi bankowe. Powiedział też, że planuje skonfrontować się z Marissą dziś wieczorem przed złożeniem pozwu o rozwód”.
Spojrzałam na niego.
Daniel prowadził małą firmę budowlaną. Nic nadzwyczajnego. Tarasy, remonty kuchni, naprawy dachów, wykańczanie piwnic. Budował ją krok po kroku, z poparzonymi dłońmi i piętnastogodzinnymi dniami pracy. Marissa pomagała w niektórych pracach biurowych, bo Daniel jej ufał.
„Okradła go?” – zapytałem.
„To nie tylko kradzież” – powiedział Miles. „Uważamy, że ona i Colin wykorzystywali firmę do składania fałszywych roszczeń o odszkodowanie za pośrednictwem fałszywych klientów. Daniel odkrył to dwa tygodnie temu. Myślał, że Marissa mogłaby współpracować, gdyby skonfrontował się z nią prywatnie”.
„Dlaczego pozwoliłeś mu to zrobić?”
Te słowa zabrzmiały jak oskarżenie, ponieważ rozpaczliwie potrzebowałam kogoś, na kogo mogłabym zrzucić winę.
Miles to zaakceptował. „Odradzaliśmy mu to. Zaoferowaliśmy ochronę. Odmówił. Nie sądził, że Marissa jest zdolna do przemocy”.
Gorzki dźwięk wyrwał mi się z gardła. Daniel zawsze wierzył, że można dotrzeć do ludzi, jeśli się ich wystarczająco kocha. To była jego najlepsza cecha, a zarazem słabość, która bolała go najbardziej.
Spojrzałem w stronę domu. Funkcjonariusze wynosili worki na dowody rzeczowe. Kobieta w lateksowych rękawiczkach fotografowała werandę. Marissa była teraz owinięta kocem i rozmawiała z innym detektywem. Jej głos brzmiał cicho. Zdruzgotany. Idealnie.
Wtedy odwróciła głowę i zauważyła, że się jej przyglądam.
Na pół sekundy jej maska opadła.
Nie wyglądała na żonę, której mąż omal nie umarł. Wyglądała na zirytowaną, że tak się nie stało.
W szpitalu Daniela zabrano prosto na salę operacyjną. Siedziałam na plastikowym krześle pod jarzeniówkami, które sprawiały, że wszyscy wyglądali na półżywych. Detektyw Miles trzymał się ze mną, nie tyle po to, żeby mnie pocieszać, co żeby mnie chronić przed rozpadem. Co kilka minut dzwonił jego telefon. Słuchał, zadawał krótkie pytania i zapisywał rzeczy.
W końcu, koło północy, wrócił z korytarza i usiadł obok mnie.
„Znaleźliśmy Colina Vossa” – powiedział.
Złapałem się za podłokietniki. „On to zrobił?”
„Zatrzymano go na południe od Columbus z krwią na kurtce i dwudziestoma ośmioma tysiącami dolarów w gotówce. Twierdzi, że Marissa zadzwoniła do niego i powiedziała mu, że Daniel stracił panowanie nad sobą, że Daniel ją zaatakował i że Colin przyszedł jej bronić”.
„To kłamstwo.”
„Tak” – powiedział Miles. „Ale to może nie być jedyna opcja”.
Drzwi oddziału chirurgicznego się otworzyły i wyszedł lekarz.
„Rodzina Daniela Whitakera?”
Wstałem tak szybko, że pokój zdawał się przechylać.
Lekarz zdjął czepek. „Przeszedł operację. Jest w stanie krytycznym, ale stabilnym”.
Zakryłam usta i płakałam, nie wydając żadnego dźwięku.
Telefon detektywa Milesa zadzwonił ponownie. Odebrał, słuchał, a jego twarz stwardniała.
Kiedy zakończył rozmowę, spojrzał na mnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
