„Pani Whitaker” – powiedział – „jest jeszcze coś. Przed atakiem pani syn umieścił w salonie urządzenie nagrywające”.
Moje łzy zamarzły.
„I?” – zapytałem.
Miles spojrzał w stronę wyjścia, przez które właśnie weszło dwóch funkcjonariuszy.
„A Marissa nie wie, że to mamy”.
CZĘŚĆ 3
Kiedy po raz pierwszy posłuchałem tego nagrania, żałowałem, że je usłyszałem.
Detektyw Miles nie pokazał mi tego od razu. Powiedział, że to dowód rzeczowy, że procedury muszą być przestrzegane, że prokuratorzy zdecydują, co można udostępnić. Ale o drugiej w nocy, po tym, jak Marissa została wyprowadzona z poczekalni szpitala na dalsze przesłuchanie, po tym, jak Colin Voss trafił do aresztu okręgowego, a Daniel trafił na oddział intensywnej terapii z rurkami podłączonymi do jego ciała, Miles wrócił z inną detektyw, Priyą Shah.
Zaprowadzili mnie do małego gabinetu z beżowymi ścianami i pudełkiem chusteczek na stole. Dekoracja stołu w jadalni
„Muszę cię ostrzec” – powiedział detektyw Shah. „To trudne”.
Już całą noc wyobrażałem sobie Daniela krwawiącego na podłodze w swoim salonie. Nie było już niczego, co mogłoby mnie zaszokować.
Następnie nacisnęła przycisk „play”.
Na początku słyszałam tylko normalne dźwięki dochodzące z domu mojego syna: brzęczenie lodówki, zamykanie szafek, stukot obcasów Marissy na twardym drewnie.
Wtedy usłyszał głos Daniela.
„Wiem o fakturach prowizorycznych.”
Brzmiał spokojnie. Zbyt spokojnie. Tak właśnie brzmiał Daniel, gdy był zbyt głęboko zraniony, by krzyczeć.
Marissa odpowiedziała ze śmiechem: „Przejrzałeś moje pliki?”
„To są pliki firmowe.”
„To moje pliki, jeśli zarządzam biurem.”
„Trzydzieści sześć fałszywych roszczeń, Marissa. Fałszywe szkody wyrządzone przez wodę. Fałszywe naprawy po burzy. Klienci, którzy nie istnieją. Pieniądze przelane przez konta powiązane z Colinem.”
Zapadła cisza. Potem rozległ się dźwięk szurania krzesła. Sofy i fotele
„Zmniejsz głos” – powiedziała Marissa.
“NIE.”
„Danielu.”
„Nie. Mam już dość ściszania głosu we własnym domu”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
