Walka trwała niecałe dwadzieścia sekund. Meble zaskrzypiały. Ktoś zaklął. Daniel sapnął raz, wydając przeraźliwy, mokry dźwięk, po czym upadł.
Potem głos Marissy stał się cichy i wściekły.
„Nie powinieneś go tu dźgać.”
Colin ciężko oddychał. „Mówiłeś, że nas zrujnuje”.
„Powiedziałem, żeby go nastraszyć. Kazać mu odejść. Sprawić, żeby wyglądało, że uciekł.”
„Złapał mnie.”
„Krwawi mi na dywanie.”
Moje ręce zdrętwiały.
Daniel jęknął słabo.
Marissa podeszła bliżej. Jej głos stał się cichy, niemal delikatny.
„Danielu? Danny, słyszysz mnie?”
Wyszeptał coś, czego nikt nie mógł zrozumieć.
A potem powiedziała: „Powinieneś był pozostać głupi”.
Detektyw Shah zatrzymał nagrywanie.
Przez długi czas nikt nic nie mówił.
Pokój, szpital, cały świat zdawał się kurczyć w świetle jarzącego się nade mną światła jarzeniówek. Pomyślałam o Danielu w wieku ośmiu lat, budującym budki dla ptaków w garażu z ojcem. O Danielu w wieku siedemnastu lat, pracującym w weekendy, żeby kupić swoją pierwszą ciężarówkę. O Danielu stojącym przy ołtarzu, patrzącym na Marissę, jakby była odpowiedzią na każdy samotny dzień, jaki kiedykolwiek przeżył.
I wyobraziłem sobie, jak ona stoi nad nim, gdy krwawi, wściekła z powodu swojego dywanu.
„Ona to zaplanowała” – powiedziałem.
Detektyw Miles skinął głową. „Wierzymy, że tak”.
„W takim razie ją aresztujcie.”
„Jest przetrzymywana. Nakaz aresztowania wkrótce”.
Nakaz dotarł przed świtem.
Marissa Voss Whitaker została aresztowana na szpitalnym korytarzu, wciąż mając na sobie kremowy sweter poplamiony krwią Daniela na rękawach. Nie miałam być tego świadkiem, ale byłam. Podeszłam do automatu po kawę, której nie chciałam, i kiedy skręciłam za róg, dwóch funkcjonariuszy stanęło przed nią.
Bez publiczności wydawała się mniejsza.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
