Detektyw Shah odczytał zarzuty: spisek, oszustwo, utrudnianie śledztwa, usiłowanie zabójstwa. Później pojawiły się kolejne zarzuty, w zależności od tego, co prokuratorzy znajdą w dokumentach finansowych i co Daniel będzie mógł zeznawać, jeśli się obudzi.
Wzrok Marissy spotkał mój ponad ramieniem detektywa Shaha.
Po raz pierwszy odkąd ją poznałem, nie udawała.
Na jej twarzy nie było żalu. Żadnego poczucia winy. Tylko nienawiść, ostra i bezpośrednia.
„To twoja wina” – powiedziała.
Podszedłem bliżej, aż funkcjonariusze się odsunęli, gotowi mi zablokować drogę.
„Mój syn żyje” – powiedziałem. „To ta część, której nie zaplanowałeś”.
Zacisnęła usta.
Potem ją wyprowadzili.
Daniel obudził się trzydzieści sześć godzin później.
Pielęgniarka z OIOM-u ostrzegła mnie, żebym go nie przytłaczała. Był osłabiony, na lekach i podłączony do monitorów, które piszczały za każdym razem, gdy jego serce przypominało mi, że wciąż walczy. Jego skóra była szara. Usta popękane i suche. Ale kiedy podeszłam do łóżka, jego oczy otworzyły się do połowy.
„Mamo?” – wychrypiał.
Delikatnie wzięłam go za rękę, uważając na wenflon.
„Jestem tutaj.”
Jego oczy błądziły po pokoju, zdezorientowane i przestraszone.
„Marissa?”
Pytanie bolało bardziej, niż myślałem. Nie dlatego, że wciąż ją kochał, choć jakaś jego część może tak. Bolało, bo zdrada nie wymazuje historii. Ktoś może cię zniszczyć, a mimo to zostawić po sobie widmo każdego poranka, kiedy razem piliście kawę.
„Jest w areszcie” – powiedziałem.
Zamknął oczy.
Łza spłynęła mu po włosach.
„Byłem głupi” – wyszeptał.
„Nie” – powiedziałem stanowczo. „Ufałeś. To nie to samo”.
Spróbował wziąć głębszy oddech i skrzywił się. „Colin?”
“Aresztowany.”
„Akty?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
