Boczny ekran kaplicy rozświetlił się.
Na pierwszym nagraniu widać było Patricię wchodzącą do tylnego holu salonu sukien ślubnych o 22:42 z kartą. Nalegała, żeby butik „dla bezpieczeństwa” wystawił moją suknię. Twierdziła, że zna właścicielkę.
Tak, zrobiła to.
Wiedziała o długach hazardowych właściciela.
Na nagraniu widać, jak zabiera torbę z suknią do prywatnej przymierzalni.
A potem, dwadzieścia minut później, wyszła z torbą złożoną na ramieniu, lżejsza, bardziej płaska, zniszczona.
W kaplicy rozległ się westchnienie.
Twarz Patricii stwardniała.
„To wideo jest zmanipulowane”.
Właścicielka butiku, kobieta o imieniu Celeste, wstała z trzeciego rzędu.
„Nie” – powiedziała Celeste drżącym głosem. „Nieprawda”.
Patricia rzuciła się na nią. „Uważaj”.
Strach Celeste był widoczny.
Podobnie jak jej wyczerpanie.
Zwróciłem się do gości.
„Pani Devereaux zmusiła Celeste do zawyżenia rachunku za ślub o 42 000 dolarów i przekazania nadwyżki firmie konsultingowej, którą kontroluje Patricia. Kiedy Celeste odmówiła, Patricia zagroziła ujawnieniem prywatnych długów medycznych i zniszczeniem jej firmy”.
Patricia krzyknęła: „Kłamca!”
Kliknąłem ponownie.
Pojawiły się faktury.
Żadnych numerów ubezpieczenia społecznego. Żadnych prywatnych danych medycznych. Tylko nazwy dostawców, daty, kwoty i ta sama firma odbiorcza powtórzona w wyraźnych czerwonych kółkach.
Devereaux Strategiczna Gościnność.
Firma zarejestrowana nie bezpośrednio na Patricię, lecz na jej siostrę.
Jej siostra wstała tak szybko, że ławka zaskrzypiała.
„Nie miałem z tym nic wspólnego”.
Ethan spojrzał na nią. „Podpisałeś dokumenty”.
Usiadła.
Śledczy stojący blisko drzwi podeszli bliżej.
Wzrok Patricii powędrował w ich stronę.
Dobry.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
