Spojrzałem w stronę okna.
„Ale przez pięć lat żyłem w koszmarze tej rodziny”.
Desmond milczał.
„Aleric podpisał?”
“Tak.”
„Pieniądze?”
“W depozycie.”
„Trzy miliony?”
„Całość.”
„A zrzeczenie się praw rodzicielskich?”
„Podpisano.”
Wydechnąłem.
„No to już koniec.”
„Saraphino—”
„Nie chcę kolejnych pięciu lat rozpraw sądowych i składania zeznań”.
Mój głos złagodniał.
„Nie chcę, żeby każde dni z dzieciństwa mojego dziecka były poświęcone na ponowne przeżywanie historii Sterlingów”.
Długo milczał.
Wreszcie:
“W porządku.”
Potem dodał,
„Ale trzymam to nagranie w bezpiecznym sejfie”.
“Cienki.”
„Jeśli ktokolwiek z nich kiedykolwiek znów cię zaatakuje, wykorzystamy to.”
“Zgoda.”
Zakończyłem rozmowę.
Następnie oparłem się o poduszkę i zapatrzyłem się na Manhattan.
Po raz pierwszy odkąd Julian wszedł do mojego domu, pozwoliłam sobie na płacz.
Nie dlatego, że chciałam powrotu Alerica.
Nie dlatego, że Rowan wygrał.
Nie dlatego, że opłakiwałam majątek Sterlinga.
Płakałam, bo w końcu zrozumiałam, że jestem wolna.
Tydzień później Evelyn wypisała mnie ze szpitala pod surowymi warunkami.
Odpoczynek.
Minimalny wysiłek.
Żadnego niepotrzebnego stresu.
Regularne monitorowanie.
Desmond mnie odebrał.
Zamiast do Greenwich pojechał na południe, do Brooklynu.
Ogrody Carrolla.
Zatrzymał się przed kamienicą.
„Gdzie jesteśmy?”
„Twoje nowe mieszkanie.”
Spojrzałam na niego.
“Co?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
