Dziś wieczorem miał zamiar odkryć, co to właściwie oznacza.

Shawn przybył dokładnie na czas.

Wyglądał jeszcze lepiej, niż pamiętałem.

Emanował naturalną pewnością siebie, co ułatwiało rozmowę i wkrótce siedzieliśmy naprzeciwko siebie przy kolacji i winie.

„Jak więc zaczęła się twoja przygoda z marketingiem?” – zapytał Shawn.

Zaśmiałem się i opowiedziałem mu o początkach mojej kariery – o żenujących błędach, długich godzinach pracy i małych zwycięstwach, które z czasem stały się większymi.

Shawn słuchał.

Naprawdę słuchałem.

Zamiast odrywać uwagę od telefonu czy telewizora, skupił ją na mnie.

Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczułem, że ktoś mnie widzi.

Właśnie skończyliśmy jeść deser, gdy nagle drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem.

Głos Dave’a wypełnił dom.

„Kolejna randka z kociarą. Pokazała mi zdjęcia swoich dwudziestu pięciu kotów, Felicity! Dwudziestu pięciu!”

Wpadł do salonu.

A potem zamarł.

Shawn i ja siedzieliśmy razem i śmialiśmy się.

Dave wpatrywał się w nas.

„Hej, czy ja w czymś przeszkadzam?”

Nie wahałem się.

„Właściwie tak. Nie dostałeś mojego SMS-a?”

Zmarszczył brwi i wyciągnął telefon z kieszeni.

Obserwowałem, jak czyta moją wiadomość.

Jego twarz stała się jaskrawoczerwona.

„Więc” – kontynuowałem spokojnie – „czy mógłbyś dać nam jeszcze kilka godzin? Shawn i ja właśnie zaczynaliśmy się rozkręcać”.

Dave’owi opadła szczęka.

„Nie mówisz poważnie.”

„Śmiertelnie poważnie.”

Skrzyżowałem ramiona.

„Pamiętaj, że tego chciałeś.”

Na jego twarzy malowało się niedowierzanie, zazdrość, złość, a w końcu coś bliskiego panice.

„Dobrze. Ale musimy porozmawiać. Teraz.”

Westchnęłam i zwróciłam się ku Shawnowi.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!