Spojrzałem na niego. Robił dokładnie to samo. „Nienawidzisz ich?”
„To stare winogrona.”
Zastanowiłem się nad tym. „Są.”
„Stare winogrona są obrzydliwe” – powiedział. To załatwiło sprawę. Do lunchu byliśmy już najlepszymi przyjaciółmi.
Noah wiedział absurdalnie dużo o dinozaurach i miał wyrobione zdanie na temat tego, który z nich wygra w walce. Narysowałem je. Kiepsko. Kiedy pierwszy raz pokazałem mu mojego Tyrannosaurus rex, wpatrywał się w stronę przez kilka sekund. „Co to jest? Wygląda jak ziemniak z rękami!”. Popchnąłem go. Zaśmiał się tak głośno, że nauczyciel nas rozdzielił.
Noah miał zespół Downa. Dla mnie, sześciolatka, miało to znacznie mniejsze znaczenie niż to, że oszukiwał w quizie o dinozaurach, zapamiętując odpowiedzi, zanim zadał mi pytania.
Część druga: Pierwsza obietnica
Pewnego popołudnia nasza nauczycielka ogłosiła, że wychodzi za mąż. W klasie wybuchła fala opinii – tort czekoladowy, tort waniliowy, kwiaty, muzyka, ktoś upierał się, że wesele potrzebuje trampoliny. Noah podniósł rękę. „Na moim weselu będzie tort czekoladowy”.
„Doskonały wybór, Noah.”
„I żadnych wolnych piosenek, panno Veronico.”
“Dlaczego nie?”
„Są nudne.”
Chłopak siedzący naprzeciwko nas prychnął. „Nie weźmiesz ślubu, koleś”.
Noe spojrzał na niego. „Tak, jestem.”
„Do kogo?”
„Jeszcze nie wiem.”
Chłopiec się roześmiał. „Nikt cię nie poślubi”.
Pamiętam dokładnie tę chwilę, w której uśmiech Noaha zniknął. Spojrzał na swoje dłonie. Poczułam coś gorącego w piersi. „To okropne, Roger”.
Chłopiec odwrócił się do mnie. „Co?”
„Ktoś pokocha Noaha”.
„W takim razie wyjdź za niego”. Fala chichotów przeszła przez klasę.
„Dość, chłopcy i dziewczęta” – powiedział nauczyciel, uciszając klasę. Ale widziałem, że Noah wciąż był zdenerwowany. Później, po lekcji, spojrzał na mnie poważnym wzrokiem.
„Chrissy… czy ty… mnie kochałabyś?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
