„Więc gdzie jest problem?”
Mama zacisnęła usta. Przez kilka sekund nie mogła mówić. W końcu usiadła na moim łóżku. „Pamiętasz rok, w którym odszedł twój ojciec?”
Pytanie mnie zaskoczyło. „Co tata ma wspólnego z balem maturalnym?”
“Nic.”
„To dlaczego o nim rozmawiamy?”
„Bo coś się wydarzyło w tamtym roku”. Spojrzała w podłogę. „Miałeś dwanaście lat”.
“Ja wiem.”
„Przestałeś jeść lunch.”
Moje ramiona powoli opadły. „Skąd to wiesz?”
„Noah mi powiedział”. Wpatrywałam się w nią. „Znalazł mnie pewnego popołudnia. Na parkingu szkolnym”. Coś w jej wyrazie twarzy sprawiło, że pokój nagle wydał się mniejszy. „Złapał mnie płaczącą w samochodzie” – przyznała mama.
Usiadłem obok niej. „Mamo…”
„Myślałam, że nikt mnie nie widział”. Potarła dłonie. „Ale Noah tak”. Na dole, ledwo słyszalny, usłyszałam śmiech Noaha z czegoś, co powiedziała moja ciotka. Mama też to usłyszała. Jej twarz skrzywiła się na pół sekundy, zanim zdołała nad nią zapanować.
„Co on ci powiedział?” – nalegałem.
„Zapytał mnie, czy jesteś zepsuty.”
Zaparło mi dech w piersiach. „Dlaczego?”
„Bo nic nie jadłaś, kochanie. Nie śmiałaś się. Mówił, że czasami siedzisz sama”. Spojrzałam w stronę drzwi. Zapomniałam o większości tych obiadów. Najwyraźniej Noah nie.
„Co mu powiedziałeś?”
„Powiedziałam mu, że nie jesteś zepsuta”. Mama przełknęła ślinę. „Potem powiedział coś, co pamiętałam przez sześć lat”.
“Co?”
Jej palce zacisnęły się na moich. Łza spłynęła jej po policzku.
„Powiedział: «Dobrze. Bo nie wiem, jak naprawiać ludzi. Wiem tylko, jak przy nich zostać».”
Nie mogłem mówić.
Część siódma: Co mama źle mierzyła
Mama ścisnęła moje dłonie. „Przez sześć lat Noah dotrzymywał mi obietnicy, o której istnieniu nie wiedziałaś”.
Serce zaczęło mi walić. „Jaką obietnicę?”
Głos mamy się załamał. „Prosiłam Noaha, żeby obiecał, że się tobą zaopiekuje”.
Spojrzałem na nią. „Ty… co?”
„Rozpadałam się, Chrissy. Twój ojciec odszedł, prawie się do mnie nie odzywałaś, a Noah był jedyną osobą, która zdawała się być w stanie się z tobą skontaktować”. Mama otarła policzek. „Powiedział: «Okej». Tak po prostu”.
Na dole Noah znów się roześmiał. Mama spojrzała w stronę drzwi. „A potem zrobiłam coś, czego się wstydzę”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
