Byliśmy małżeństwem przez 39 lat.
Nigdy nie wspomniał o kimś o imieniu Ruth.
“Jak?”
Dawid spojrzał na pusty stół w rogu dziedzińca.
„Spotkali się tutaj”.
„Na Malcie?”
“Tak.”
“Gdy?”
„Trzydzieści dwa lata temu”.
Raz się zaśmiałem, ale nie było w tym humoru.
„Michael nigdy nie przyjechał na Maltę”.
Dawid nic nie powiedział.
Znów ta cisza.
Pomyślałem o wszystkich historiach, które Michael opowiadał mi przez lata.
Jego podróże służbowe.
Konferencje.
Opóźnione loty.
Dwa tygodnie, które spędził podróżując służbowo po Europie, gdy nasza córka miała dziewięć lat.
Przywiózł do domu szklanego delfina dla niej i srebrną bransoletkę dla mnie.
Nadal miałem tę bransoletkę.
„Usiądź” – powiedział Dawid.
“NIE.”
“Eleanor, proszę.”
“Powiedziałeś mi, że nigdy nie byłeś w tej restauracji.”
“Ja wiem.”
“Kelner znał twoje imię.”
“Byłem tu kilka razy.”
“Ile?”
“Siedem.”
Ścisnęło mnie w gardle.
“Dlaczego?”
Sięgnął pod kurtkę.
Znów się cofnąłem.
„To tylko koperta.”
Położył go na stole zamiast mi go podać.
Moje imię było napisane z przodu.
Nie jest to pismo Dawida.
U Michała.
Znałem każdą krzywiznę.
Każdy niecierpliwy ruch.
Zawsze robił za dużą ostatnią literę mojego imienia.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
