Ponieważ byłem sam.
Właśnie te cztery słowa były powodem, dla którego prawie odmówiłem wzięcia udziału w rejsie.
Przez trzydzieści osiem lat podróżowaliśmy razem z moim mężem Peterem.
Peter zajmował się mapami.
Bilety.
Dokumenty.
Bagaż.
Rozmawiał z nieznajomymi.
Pamiętał wszystko, co ważne.
Po jego śmierci trzy lata wcześniej uświadomiłam sobie, jak wiele rzeczy pozwoliłam mu robić samodzielnie, bo tak było łatwiej.
Ten rejs miał mi coś udowodnić.
Nadal mogę podróżować.
Nadal mogę eksplorować.
Nadal mogę coś zrobić, bo chcę.
Ktoś inny spojrzał na tę niezależność i dostrzegł słabość.
Nienawidziłem ich za to.
Ale nienawidziłem też tego, że Claire potajemnie zbudowała wokół mnie kolejną klatkę.
„Co się teraz stanie?”
„Ochrona potrzebuje twojego oświadczenia. Władze lokalne mogą chcieć z tobą porozmawiać po dopłynięciu do portu”.
“Cienki.”
Richard skinął głową.
Potem zapytałem:
“A ty?”
Jego twarz się zmieniła.
„A co ze mną?”
„Czy planowałeś zniknąć po dzisiejszej nocy?”
Spojrzał w dół.
Niecałą godzinę wcześniej wznieśliśmy kieliszki szampana.
„Do nieoczekiwanych drugich szans” – powiedział Richard.
„Miałem ci powiedzieć.”
“Gdy?”
„Po zadokowaniu.”
„Dlaczego nie wcześniej?”
„Śledztwo było nadal w toku”.
Pokręciłem głową.
„Zawsze jest jakiś powód.”
“Tak.”
„I rozumiesz, dlaczego to nie poprawia mi samopoczucia?”
“Tak.”
Przynajmniej cały czas mówił „tak”.
Byłem wyczerpany ciągłymi tłumaczeniami moich nieprzyjemnych uczuć.
Richard tego nie zrobił.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
