W wieku 75 lat lekarz powiedział mi, że mogło mi zostać bardzo niewiele czasu. Wyjechałam nad morze — i tam poznałam prawdę, której nikt się nie spodziewał.

Przesunęłam palcami po tych słowach.

Nigdy tam nie wróciliśmy.

Następnego dnia zarezerwowałam niewielki pokój w tym samym nadmorskim mieście.

Powiedziałam dzieciom, że potrzebuję trochę odpocząć.

Tak naprawdę chciałam przynajmniej raz jeszcze zobaczyć to morze.

Być może bałam się, że drugiej szansy już nie będzie.

Przyjechałam sama.

Miasto zmieniło się bardziej, niż się spodziewałam. Stare sklepy zniknęły, pojawiły się nowe hotele i kawiarnie.

Ale morze pozostało takie samo.

Każdego ranka wychodziłam na promenadę.

Słuchałam szumu fal.

Piłam kawę.

Patrzyłam na ludzi, którzy nigdzie się nie spieszyli.

I stopniowo zauważyłam coś dziwnego.

Przestałam się bać.