„Chcesz ją trzymać?”
Oboje wyglądaliśmy na zaskoczonych.
Ivanna spojrzała na mnie.
„Jesteś pewien?”
“NIE.”
Przez sekundę prawie się uśmiechnęła.
Ja też.
Podszedłem do niej powoli.
Wyciągnęła ramiona.
Ostrożnie położyłem Grace na jej piersi.
Całe ciało Ivanny zesztywniało.
Wtedy Grace się odprężyła.
Ivanna wydała cichy dźwięk i zasłoniła usta.
„Ona jest taka malutka.”
„Siedem funtów i dwie uncje”.
Uśmiechnęła się przez łzy.
Cześć, Grace.
Oglądałem ich razem.
Najpierw była zazdrość.
Potem strach.
Ale po tych emocjach przyszło coś, czego się nie spodziewałem.
Współczucie.
I jakoś to było najtrudniejsze uczucie ze wszystkich.
Test DNA wykonano następnego ranka, a klinika szybko przesłała wyniki.
Ivanna czekała ze mną w moim domu.
Prawie nie rozmawialiśmy.
Grace spała spokojnie w swoim łóżeczku, podczas gdy my dwie czekałyśmy na telefon, który miał zadzwonić i potencjalnie odmienić życie całej naszej trójki.
Kiedy w końcu zadzwonił telefon, włączyłem głośnik.
Lekarz sprawiał wrażenie wyczerpanego.
„Margaret, Ivanna, mamy wyniki.”
Nie zdając sobie z tego sprawy, sięgnąłem po dłoń Ivanny.
Kontynuował.
„Grace jest genetycznie spokrewniona z Margaret”.
Zamknąłem oczy.
Po raz pierwszy od dwudziestu czterech godzin poczułem, że mogę oddychać.
Ivanna ścisnęła moją dłoń.
Następnie lekarz kontynuował.
„Ale jest jeszcze coś, co oboje musicie wiedzieć.”
Otworzyłem oczy.
„Badania laboratoryjne wykazały, że ostatnie przechowywane jajo Ivanny zostało omyłkowo wyrzucone w tym samym incydencie”.
Ivanna zamarła.
Lekarz zaczął przepraszać. Mówił o dochodzeniach, odpowiedzialności, odszkodowaniu i możliwościach prawnych.
Ledwo cokolwiek usłyszałem.
Nagle zrozumiałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
