Nie oznacza to unikania przeszłości za każdym razem, gdy dziecko chce o niej rozmawiać. Chodzi raczej o to, by pozwolić dziecku samodzielnie decydować, kiedy dane doświadczenie jest istotne, i zadbać o to, by jego życie nie sprowadzało się do jednego przerażającego rozdziału.
Ta sama zasada obowiązuje w Internecie. Przed udostępnieniem aktualizacji, zdjęć lub danych osobowych członkowie rodziny i społeczności powinni rozważyć, czy informacje te chronią godność dziecka i jego przyszłą prywatność.
Powrót dziecka może przyciągnąć uwagę opinii publicznej, ale uwaga ta nigdy nie powinna stać się dożywotnim obowiązkiem tłumaczenia, co się wydarzyło.
Największym darem, jaki mogą dać dziecku dorośli, jest szansa na pójście naprzód, bez konieczności pozostawania w centrum bolesnej, publicznej historii.
Ostatecznie powrót do zdrowia buduje się poprzez niezliczone drobne akty troski: cierpliwą rozmowę, znajomą rutynę, przestrzeganie granic czy niespodziewany moment śmiechu. Te chwile mogą nie trafić na pierwsze strony gazet, ale mogą pomóc stworzyć warunki, w których dziecko i jego rodzina znów poczują się bezpiecznie.
Bezpieczny powrót otwiera drzwi. To, co dzieje się za nimi, powinno być podyktowane współczuciem, profesjonalnym wsparciem w razie potrzeby oraz zrozumieniem, że każda rodzina zasługuje na czas i prywatność, aby znaleźć własną drogę naprzód.
