“Zaszczycony.”
„Kredyt na remont?”
„Przejrzane.”
Celeste otrząsnęła się pierwsza. „Ty mała wiedźmo. Czekałaś do wieczora, żeby nas upokorzyć”.
„Nie. Czekałem dwadzieścia osiem lat, żeby zobaczyć, czy mój ojciec wybierze mnie bez przymusu”.
Nikt nie odpowiedział.
Otworzyłem klapkę wizjera. Tata stał na korytarzu w smokingu, z luźno zwisającą muszką. Wyglądał starzej niż tego popołudnia. Celeste stała obok niego z rozmazanym tuszem pod okiem i diamentowym naszyjnikiem lśniącym na szyi. Za nimi, przy windzie, czekała ochrona budynku.
„Musisz odzyskać kontrolę do rana” – powiedziała Celeste, zniżając głos. „Rozumiesz, co się stanie, jeśli tego nie zrobisz?”
„Tak. Kontrakt menedżerski twojego syna zostanie anulowany.”
Jej wyraz twarzy uległ zmianie.
To był prawdziwy uraz.
Preston, jej trzydziestodwuletni syn, „konsultował” hotel za szesnaście tysięcy dolarów miesięcznie, mieszkając w Miami i nie odpowiadając na e-maile. Celeste planowała mianować go dyrektorem operacyjnym po przejściu mojego ojca na emeryturę. Zamówiła już wizytówki.
„Nie masz pojęcia, jak działa biznes” – powiedziała.
„Wiem wystarczająco dużo, żeby czytać faktury”.
Tata zamknął oczy.
Celeste spojrzała na niego. „O czym ona mówi?”
Wsunąłem teczkę pod drzwi.
Zatrzymał się przy jej bucie.
„Zacznij od strony szóstej” – powiedziałem. „Sprzedawca o nazwie Silverline Hospitality nie istnieje pod podanym adresem. Ale otrzymał od hotelu osiemset czterdzieści tysięcy dolarów w ciągu czternastu miesięcy. Właściciel konta jest powiązany z Preston”.
Celeste tym razem nie krzyczała.
Powoli pochyliła się, podniosła teczkę i wpatrywała się w nią tak, jakby papier miał ją poparzyć.
Tata powiedział: „Mara…”
„Mam kopie” – powiedziałem. „Elliot też”.
Głos Celeste ściszył się. „Nie odważyłbyś się”.
„Już to zrobiłem.”
Drzwi windy się otworzyły. Ochrona budynku podeszła bliżej.
Drzwi pani Keene zamknęły się z trzaskiem.
Mój ojciec spojrzał przez wizjer i przez sekundę zobaczyłem mężczyznę, który kiedyś nosił mnie przez hotelową kuchnię, żeby kucharze mogli przemycić mi tarty truskawkowe. Potem Celeste dotknęła jego ramienia i odwrócił wzrok.
„Wyjdź” – powiedziałem.
Tak, zadzwonili. Ale o 00:38 Elliot do mnie zadzwonił.
Jego głos był ostry i rozbudzony.
„Mara, Celeste właśnie złożyła wniosek o natychmiastowe dochodzenie, w którym zarzuca bezprawne wywieranie wpływu, niewypłacalność i oszustwo powiernicze”.
Spojrzałem w dół korytarza, teraz pustego, z wyjątkiem teczki, którą Celeste zostawiła przy windzie.
„Czy ona może wygrać?” zapytałem.
„Nie” – powiedział Elliot. „Ale potrafi hałasować”.
Podszedłem do okna. Po drugiej stronie centrum Denver, znak Halston Meridian lśnił złotem na tle czarnego nieba.
„Pozwól jej” – powiedziałem. „Jutro rano też będziemy hałasować”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
