CZĘŚĆ 3

O godzinie 7:00 rano Celeste popełniła już trzy błędy.

Pierwszą rzeczą było przekonanie, że głośność to to samo, co moc.

Wysłała e-mail do całego kierownictwa hotelu z tematem: PILNE — NIELEGALNE PRZEJĘCIE. Opisała mnie w nim jako osobę niezrównoważoną, mściwą i „tymczasowo posiadającą aktywa, których nie rozumie”. Nakazała personelowi ignorowanie wszelkich poleceń ode mnie lub mojego prawnika.

Jej drugim błędem było skopiowanie słów zewnętrznego księgowego hotelu.

Trzecim jej sposobem było naśladowanie mnie.

Siedziałem w sali konferencyjnej Elliota Crane’a, kiedy przyszedł e-mail. Stół był pokryty dokumentami powierniczymi, raportami płacowymi, księgami dostawców, polisami ubezpieczeniowymi i świeżo zaparzonym dzbankiem kawy, której nie tknąłem.

Elliot przeczytał e-mail Celeste znad okularów.

„Cóż” – powiedział – „to pomaga”.

Naprzeciwko nas siedziała Dana Wilkes, tymczasowa konsultantka operacyjna, którą zatrudniłam o 5:40 rano. Dana miała pięćdziesiąt jeden lat, była praktyczna i znana w kręgach hotelarskich Denver z ratowania hoteli przed rodzinnymi katastrofami. Miała na sobie czarną marynarkę, żadnej biżuterii poza zegarkiem i minę kobiety, która widziała, jak bogatsi ludzie zachowują się jeszcze gorzej.

„Dała nam właśnie powód, żeby odciąć ją od systemów administracyjnych” – powiedziała Dana.

„Zrób to” – odpowiedziałem.

Elliot skinął głową w stronę swojego asystenta prawnego. „Zamrozić jej uprawnienia, uprawnienia Prestona i dyskrecjonalne uprawnienia Richarda do czasu weryfikacji. Richardowi pozostawić dostęp tylko do podsumowań finansowych”.

Asystent prawny opuścił pokój.

Mój telefon zawibrował.

Tata.

Pozwoliłem mu zadzwonić.

Dana przewróciła stronę. „Twoi pracownicy się boją. To pierwsza rzecz, którą trzeba naprawić. Nie Celeste”.

„Wiem” – powiedziałem.

I tak zrobiłem.

W hotelu Halston Meridian pracowało dwustu sześciu pracowników. Gospodynie domowe, które pracowały tam dłużej niż Celeste, były mężatkami mojego ojca. Pracownicy kuchni, którzy wciąż pamiętali imię mojej matki. Recepcjoniści, kapitanowie bankietów, inżynierowie utrzymania ruchu, koordynatorzy sprzedaży, parkingowi, nocni audytorzy. Ludzie z czynszem, kredytami hipotecznymi, dziećmi, rachunkami za leczenie.

Celeste traktowała hotel jak koronę.

Moja matka traktowała to jak ekosystem.

O 8:15 dołączyłem do wideorozmowy z kierownikami działów.

Niektóre twarze były napięte. Niektóre zaciekawione. Kilka wyglądało na otwarcie przestraszonych.

Nie wygłosiłem przemówienia.

„Nazywam się Mara Halston” – powiedziałam. „Wczoraj wieczorem prawo własności hotelu Halston Meridian i należącego do niego gruntu zostało przeniesione na Fundację Laury Vance Halston. Wypłaty wynagrodzeń będą realizowane zgodnie z harmonogramem. Dotychczasowe świadczenia pozostaną w mocy. Żaden pracownik nie powinien wykonywać poleceń Celeste Halston ani Preston Vale. Dana Wilkes będzie tymczasowym doradcą operacyjnym podczas przeglądu”.

Kierownik przyjęcia, Hector Ruiz, podniósł rękę.

„Zamykamy?” zapytał.

“NIE.”

Kierownik działu sprzątania, Janice Bell, pochyliła się bliżej do kamery. „Czy ludzie są zwalniani?”

„Nie z powodu wczorajszej nocy” – powiedziałem. „Będzie kontrola finansowa. Jeśli ktoś okradł hotel, to co innego”.

Nikt się nie odezwał.

Wtedy szef kuchni Malcolm Price odchrząknął.

„Twoja mama przychodziła do mojej kuchni co Święto Dziękczynienia” – powiedział. „Sprawdzała, czy w śniadaniu dla personelu jest ciasto”.

Uśmiechnęłam się mimowolnie. „Dynia i pekan”.

„I jabłko” – dodał.

Ścisnęło mnie w gardle.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!