Są dźwięki, o których człowiek może zmusić się, by o nich zapomnieć. Strzały. Syreny. Błagania. Trzaski kości na chodniku.
Ale matka krzycząca za swoim dzieckiem wbija szpony w duszę i nie chce odejść.
Mercedes ledwo się zatrzymał, a ja już byłem na zewnątrz, ruszając, zanim opony przestały się toczyć. Kierownik nocnej zmiany pospieszył w moją stronę, blady i drżący.
„Panie Vale, ochrona już jest…”
Złapałem go za kołnierz. „Gdzie oni są?”
Jego usta drżały. „Kamery na dwunastym piętrze zgasły osiem minut temu. Dwóch mężczyzn weszło windą cateringową. Mieli na sobie identyfikatory pracownicze”.
„Imiona”.
“Podróbka.”
„Twarze?”
Przełknął ślinę. „Jeden z nich tu kiedyś pracował”.
Za mną Nico powiedział: „Mason Bell”.
Kierownik skinął głową zbyt szybko. „Tak. Były konserwator. Zwolniony sześć miesięcy temu”.
Odwróciłem się w stronę windy.
Nico podszedł do mnie. „Szefie, powinniśmy poczekać na…”
“NIE.”
Winda jechała zbyt wolno.
Każda świecąca liczba nad drzwiami była odbierana jako obraza.
Dziesięć.
Jedenaście.
Dwanaście.
Kiedy drzwi się otworzyły, w korytarzu panowała cisza, zakłócana jedynie delikatnym szumem luksusowego oświetlenia. Zbyt spokojna. Zbyt elegancka. Cisza, która zapada, gdy wydarzy się coś strasznego.
Drzwi do apartamentu były otwarte.
W środku lampa w salonie była przewrócona. Płaszcz Emily leżał na podłodze. Torba z apteczki była rozdarta, a dwa inhalatory walały się po dywanie.
W sypialni prześcieradła były poskręcane.
Pluszowy lis Olivera leżał obok łóżka.
Brakuje mu jednego szklanego oka.
Emily zniknęła.
Oliver odszedł.
Przez sekundę nie mogłem oddychać.
Wtedy zauważyłem krew na białym dywanie.
Niewiele.
Tylko plama przy drzwiach serwisowych.
Nico przykucnął i dotknął go dwoma palcami. „Świeże.”
Wpatrywałem się w drzwi dla obsługi ukryte za boazerią. Większość gości nie zdawała sobie sprawy z istnienia tych korytarzy. Obsługa poruszała się nimi niewidocznie, niosąc ręczniki, tace i sekrety.
Dziś wieczorem ktoś ich użył, żeby zabrać kobietę i dziecko spod mojego dachu.
Spod mojej ochrony.
Przycisnąłem dłoń do drzwi i poczułem zimny metal.
Potem spojrzałem na kierownika. „Zamknijcie hotel”.
„Panie, goście będą…”
„Zamknij. To.
Pobiegł.
Nico otworzył drzwi serwisowe, trzymając już pistolet w dłoni.
Korytarz za nim był wąski i szary, pachniał detergentem i starymi rurami. Gdzieś w oddali brzęczał metal.
Poruszaliśmy się szybko.
Na klatce schodowej znaleźliśmy pierwszego mężczyznę.
Martwy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
