Leżał skręcony na półpiętrze, z szyją wygiętą pod niewłaściwym kątem i jedną ręką wciąż trzymając kartę dostępu do hotelu.
Nico przykucnął obok niego. „Mason Bell”.
Spojrzałem na krew pod jego uchem.
„Emily to zrobiła?”
„Może upadł.”
Pomyślałem o jej oczach, gdy powiedziała: „Zniszcz go”.
„Nie” – powiedziałem. „Został popchnięty”.
Coś we mnie się poruszyło.
Emily Carter nie siedziała bezczynnie i nie czekała na ratunek.
Ona walczyła.
Szliśmy dalej.
Dwa piętra niżej usłyszeliśmy kaszel.
Mały.
Słaby.
Pobiegłem.
Drzwi pralni na dziewiątym piętrze były zablokowane od środka. Nico kopnął je raz i pękły. Dwa razy i otworzyły się z hukiem.
Oliver leżał skulony w wózku na pranie pod stertą ręczników, jego twarz była mokra od łez, a klatka piersiowa podskakiwała.
Sam.
Żywy.
Przeszedłem przez pokój trzema krokami i ostrożnie go podniosłem.
Jego maleńkie paluszki ścisnęły mój płaszcz. „Mama kazała mi się schować” – wyszeptał.
„Gdzie ona jest?”
Jego oddech był urywany. „Zły człowiek ją porwał”.
“Kędy?”
Wskazał na windę towarową.
Nico już się ruszał.
Wyjąłem z kieszeni płaszcza inhalator – trzeci, jaki kupiłem – i ostrożnie włożyłem go w drżące dłonie Olivera.
„Czy możesz tego użyć?”
Skinął głową, próbując być odważnym.
„Dobry chłopiec.”
Spojrzał mi w oczy. „Idziesz po moją mamę?”
Odpowiedź przyszła z głębszego źródła, niż myśl.
“Tak.”
“Obietnica?”
Złamałem tysiące obietnic w swoim życiu.
Nie, nie ten.
„Obiecuję.”
Oddałem go szefowi ochrony, który w końcu, zdyszany, stanął w drzwiach.
„Jeśli opuści twoje ramiona”, powiedziałem, „będziesz mi podlegał”.
Mężczyzna skinął głową, jakbym właśnie podał mu coś wybuchowego.
Potem Nico i ja pobiegliśmy w kierunku windy towarowej.
Drzwi się zamykały.
Dostrzegłem błysk blond włosów.
Emily.
Jej nadgarstki były związane. Krew lała się z jej skroni. Mężczyzna trzymał ją od tyłu, zaciskając rękę na jej gardle.
Nasze oczy spotkały się, gdy drzwi się zwęziły.
Ona nie krzyczała.
Wypowiedziała jedno słowo.
„Oliver?”
Krzyknąłem: „Żyję!”
Cała jej twarz uległa zmianie.
Ulga.
Ból.
Następnie drzwi się zamknęły.
Nico zaklął i nacisnął przycisk windy.
Zamiast tego skierowałem się w stronę klatki schodowej.
„Gdzie to idzie?”
„Dok załadunkowy w piwnicy”.
Pobiegliśmy.
Dwanaście pięter to spory kawałek drogi w dół, chyba że wściekłość sprawia, że ruszasz nogami.
Na trzecim piętrze zadzwonił mój telefon.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
