Dawid.
Nadal przetrzymywany przez moich ludzi.
Odpowiedziałem biegnąc.
„Znalazłeś chłopca” – powiedział.
Jego głos brzmiał teraz cienko. Przestraszony. Próbował udawać rozbawionego, ale mu nie wychodziło.
„Zatrudniłeś idiotów” – powiedziałem.
„Zatrudniłem zdesperowanych ludzi”.
„To samo.”
„Mieli zabrać oboje. Czysto. Emily zawsze wszystko utrudnia.”
„Powinieneś przestać gadać.”
„Chcę umowy.”
To mnie prawie rozśmieszyło.
„Nie masz niczego, czego bym chciał, poza informacją o miejscu pobytu mężczyzny, który jest twoim mężem”.
Dawid zawahał się.
I w tym wahaniu usłyszałem to.
Nie poczucie winy.
Strach.
„Nie wiesz, gdzie ona jest” – powiedziałem.
„Wiem, dokąd ją zabierze.”
“Powiedz mi.”
„Dopóki nie zagwarantujesz…”
Zatrzymałem się na podeście schodów. Mój głos ucichł.
„Dawidzie, posłuchaj mnie uważnie. Twój syn żyje, bo Emily go ukryła, podczas gdy twój najemnik odciągnął ją krwawiącą. Jeśli umrze, nie zostanie z ciebie wystarczająco dużo, żeby zamknąć trumnę”.
Cisza przedłużała się.
Potem wyszeptał adres.
„Stara klinika na Ashland. Bell z niej korzystał. Praca za gotówkę. Żadnych kamer.”
„Dlaczego klinika?”
Kolejna cisza.
A potem prawda wyszła na jaw.
„Ponieważ Emily ma dokumenty.”
„Jakie dokumenty?”
„Te, które dowodzą, że polityka Olivera nie była zwykłym oszustwem”.
Zacisnęłam dłoń na telefonie.
„Co zrobiłeś?”
„Nic nie zrobiłem.”
„Zrobiłeś coś.”
Jego oddech stał się nierówny. „Emily się dowiedziała. Znalazła stare raporty medyczne. Astma Olivera pogorszyła się po naszej przeprowadzce do Callaway”.
Spojrzałem w dół klatki schodowej, w ciemność.
„Co było w tym mieszkaniu?”
Dawid nic nie powiedział.
Wtedy zrozumiałem.
Nie wszystko.
Wystarczająco.
„Zatrułeś własny budynek” – powiedziałem.
„Nie wiedziałem, że w tym mieszkaniu mieszkają ludzie, kiedy wykonawcy je zamykali.”
“Kłamca.”
„To miało być tymczasowe. Pleśń, pozostałości chemiczne, wszystko… Rourke powiedział, że da się to opanować. Potem Oliver zaczął chorować, a Emily zaczęła zadawać pytania”.
Cały świat zamarł.
Astma nie była pechem.
Nie całkiem.
To było zaniedbanie, przykrywane opłatami za farbę i czynsz.
A Dawid przekształcił chorobę syna w szansę na zdobycie pieniędzy z ubezpieczenia.
Zakończyłem rozmowę zanim zabiłem go przez telefon.
Na poziomie piwnicy winda towarowa stała otwarta.
Pusty.
Drzwi rampy załadunkowej otworzyły się na deszczu.
Na zewnątrz ślady opon przecinały kałuże.
Nico wskazał. „Czarny van. Bez tablic rejestracyjnych.”
Już dzwoniłam do każdego mężczyzny, któremu ufałam.
„Klinika na Ashland” – powiedziałem. „Natychmiast”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
