Ale dach udało mi się naprawić.
To musiało mieć jakieś znaczenie.
Weszliśmy bocznymi drzwiami tuż przed zachodem słońca: Emily, Oliver, Claire, Nico i trzej mężczyźni, którym wciąż ufałem. Deszcz spłynął z nami, kapał z naszych płaszczy na kamienne podłogi wygładzone kolanami pokoleń.
Oliver spojrzał na witraż.
„Czy to tutaj mieszka Bóg?”
Nico mruknął: „Nie wyłącznie”.
Emily rzuciła mu spojrzenie.
Odchrząknął. „Prawdopodobnie tak.”
Po raz pierwszy tego dnia Oliver się uśmiechnął.
Ten mały uśmiech niemal mnie złamał.
Umieściliśmy go w starej plebanii, okryliśmy kocami, inhalatorami i przenośnym oczyszczaczem powietrza, który przysłał lekarz. Claire została przy nim, a Emily i ja staliśmy w nawie głównej pod kolorowym światłem.
W kościele unosił się zapach kurzu, wosku ze świec i wspomnień.
Emily przesunęła palcami po oparciu ławki.
„Jesteś właścicielem kościoła”.
„Jestem właścicielem tego budynku.”
„To rozróżnienie ma dla ciebie znaczenie?”
“Tak.”
Spojrzała na mnie. „Po co nas tu przyprowadziłeś?”
„Bo Anton zna moje interesy. Zna moje hotele. Zna moje domy. Nie wie, że to ma znaczenie”.
„Naprawdę?”
Spojrzałem w stronę ołtarza.
„Więcej, niż przyznaję.”
Emily przyglądała mi się przez dłuższą chwilę.
Potem powiedziała: „Opowiedz mi o swojej matce”.
Prawie odmówiłem.
Słowa te przyszły mu do głowy instynktownie.
NIE.
Nie twoja sprawa.
Nie teraz.
Ale Emily została porwana, pobita, zdradzona i nadal tam stała, nie prosząc o pieniądze, nie o zemstę, ale o prawdę.
Więc dałem jej część.
„Sprzątała biura nocą. Jeździła autobusami przed świtem. Trzymała ćwierćdolarówki w słoiku na moje szkolne obiady”.
Wyraz twarzy Emily złagodniał.
„Pewnej zimy zalegała z czynszem. Właściciel zamknął nas na klucz, kiedy byłam w szkole. Żebrała na korytarzu”.
Mój własny głos brzmiał jakby dochodził z daleka.
„Patrzyłem przez okno na klatce schodowej. Miałem dwanaście lat. Obiecałem sobie, że nikt nigdy nie będzie decydował, czy będę spał w cieple”.
„Czy to pomogło?”
Spojrzałem na nią.
“NIE.”
Skinęła głową, jakby odpowiedź miała sens.
„David mawiał, że bieda czyni ludzi małymi” – powiedziała cicho. „Myślę, że to ciebie uczyniło bystrym”.
„Co cię to uczyniło?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
