Na chwilę wszystko inne zniknęło.
Deszcz.
Ulica.
Właściciel.
Dziecko.
Pozostało tylko jedno imię.
Dawid Carter.
Spojrzałem prosto na Emily.
„Twój mąż ma na imię Dawid?”
Jej wyraz twarzy natychmiast stwardniał. „Dlaczego?”
„Odpowiedz mi.”
“Tak.”
Rourke nagle zaczął fascynować się chodnikiem.
Mój głos się obniżył.
„Twój mąż jest właścicielem tego budynku?”
Emily patrzyła na mnie, jakbym mówiła w obcym języku.
“Co?”
Słowo to brzmiało pusto.
Rourke zrobił kolejny krok w tył.
Złapałem go za przód taniego płaszcza, zanim zdążył wziąć trzeci.
“Wyjaśnić.”
Jego oczy się rozszerzyły. „Zajmuję się tylko windykacją.”
„Wyjaśnij szybko.”
„Nic nie wiem.”
Zacisnąłem mocniej.
„Przysięgam. Carter kupił ten budynek w zeszłym roku za pośrednictwem spółki holdingowej. Mam kontrakt na zarządzanie najemcami i eksmisjami”.
Twarz Emily całkowicie znieruchomiała.
„Nie” – wyszeptała. „David pracuje w logistyce. Mówił mi, że jego firma go zredukowała”.
Rourke rzucił jej spojrzenie, które odpowiedziało więcej, niż mogłyby wyrazić słowa.
Puściłem go jednym pchnięciem.
Zatoczył się do tyłu i niemal rozbił o mokre schody.
Emily zwróciła się ku niemu.
„Wiedziałeś?”
Rourke milczał.
„Wiedziałeś kim jestem?”
Otarł deszcz z ust.
„Pani Carter, powiedziano mi, żebym nie rozmawiał z najemcami o własności.”
Najemcy.
Słowo to zabrzmiało jak policzek.
Budynek, z którego ją zmuszono, był własnością jej męża.
Jej mąż widział, jak sprzedała telefon, żeby kupić leki dla ich syna.
Jej mąż wysłał właściciela budynku, żeby wyrzucił je na deszcz.
Emily się zachwiała.
Zrobiłem krok naprzód, nie zastanawiając się długo, i złapałem ją za łokieć.
Natychmiast się odsunęła.
“Nic mi nie jest.”
Nie była.
Ale musiała to powiedzieć.
Oliver spojrzał w górę ze zdziwieniem.
„Mamo?”
Emily dotknęła jego policzka.
„Wszystko w porządku, kochanie.”
Nie było.
Mój telefon znów zawibrował.
Nico wysłał plik.
Wyciągi bankowe. Dokumenty własności. Rejestry korporacyjne.
Gdy poczuł krew, zaczął działać szybko.
Otworzyłem pierwszy dokument i zobaczyłem wystarczająco dużo, aby poczuć, jak dawny chłód ogarnia mnie od środka.
David Carter był właścicielem siedmiu budynków mieszkalnych.
Dwie restauracje.
Firma konsultingowa.
Prywatny dom w Lake Forest.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
