Włosy przylegały jej do czoła.

Jej koszula była przemoczona aż do pasa.

Jej twarz wydawała się szara w porannym świetle.

Jedna ręka zwisała z materaca, palce wczepione w prześcieradło, jakby próbowała się podnieść, ale jej się nie udało.

Noe leżał obok niej, przykryty brudnym kocem.

Jego twarz poczerwieniała.

Jego usta wyglądały na suche.

Gdy dotknęłam jego czoła, poczułam falę gorąca w dłoni.

Podniosłem go.

Ledwo się poruszył.

„Emily” – powiedziałem.

Brak odpowiedzi.

Potrząsnąłem ją za ramię.

„Emily, obudź się.”

Jej skóra również płonęła.

Może na sekundę ogarnął mnie dziwny spokój.

Ten rodzaj spokoju pojawia się, gdy umysł odmawia zaakceptowania skali tego, co się dzieje.

A potem wszystko się rozpadło.

Krzyczałem za mamą.

Dźwięk, który z siebie wydobywałem, nie wydawał się ludzki.

Mama pobiegła.

Ashley podążyła za nią.

Zatrzymali się w drzwiach.

Nie rzucili się w stronę Emily.

Nie wyciągnęli ręki do Noego.

Zamarli.

Nie tak, jak ludzie będący świadkami tragedii.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!