Richard wziął tablet, obejrzał klip dwa razy i zbladł.
„Danielu” – powiedział cicho. „Gdzie byłeś dokładnie o tej porze?”
Wiedziałem, że prawda mnie pogrzebie.
Ponieważ o godzinie 20:27 14 marca nie byłem w Chicago.
Nie byłem na spotkaniu.
Byłem w pokoju hotelowym w Bostonie z Olivią Bennett i nikt, poza Olivią i personelem hotelu, nie mógł udowodnić, że tam byłem.
Eleanor zamknęła tablet.
„Hannah jest gotowa zaoferować nadzorowane odwiedziny do czasu przeprowadzenia analizy kryminalistycznej. Jest również gotowa wstrzymać publiczne złożenie niektórych zarzutów korporacyjnych, jeśli pan Whitman zastosuje się do wszystkich tymczasowych nakazów”.
Mój ojciec się śmiał, ale nie było w tym nic zabawnego.
„Ona go szantażuje”.
„Nie” – powiedziała łagodnie Eleanor. „Ona go przeżywa”.
Chciałem ją znienawidzić za te słowa.
Zamiast tego wyobraziłam sobie Hannę w pokoju dziecięcym o północy, składającą malutkie ubranka Noaha do pudełek, podczas gdy ja pisałam SMS-a do innej kobiety pod hotelową pościelą.
Złość we mnie zadrżała.
Zastąpił go strach.
„Pozwól mi z nią porozmawiać” – powiedziałem.
Eleanor pokręciła głową.
“NIE.”
„Ona jest moją żoną.”
„Nie w sposób, który ma znaczenie”.
Zrobiłem krok naprzód.
Richard złapał mnie za ramię.
„Danielu.”
Odsunęłam się od niego.
„Powiedz jej, że chcę zobaczyć Noaha.”
„Powiem jej” – odparła Eleanor.
Powiedz jej, że dam jej wszystko.
Wtedy oczy Eleanor się zmieniły.
„Danielu, właśnie tego nigdy nie rozumiałeś. Przestała chcieć tego, co mogłeś jej dać”.
Podniosła swoją teczkę.
Przy drzwiach obejrzała się.
„Jeszcze jedno. Hannah poprosiła mnie o przekazanie wiadomości.”
W pokoju zapadła cisza.
Eleanor spojrzała mi prosto w oczy.
„Powiedziała: ‘Sprawdź niebieski sejf’.”
Potem zniknęła.
Niebieski sejf.
Przez kilka sekund nikt się nie odzywał.
Pierwszy przerwał milczenie mój ojciec.
„Jaki niebieski sejf?”
Spojrzałem na niego.
W moim prywatnym gabinecie znajdował się sejf za oprawioną fotografią mojego dziadka ściskającego dłoń prezydenta. Niebieska emaliowana tarcza. Staromodny. Sentymentalny.
Hanna zwykła żartować, że to jedyna brzydka rzecz w całym budynku.
Nie otwierałem go od miesięcy.
Szliśmy korytarzem, nie odzywając się ani słowem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
